Dlatego raduję się

2011-08-05T15:01:00.001+02:00

Bóg nas zbawił do dobrych uczynków. Bóg uczynił ciebie chrześcijaninem nie po to, żebyś dalej trwał w grzechu, w którym żyłeś przed nowym narodzeniem, ale żebyś się zmienił i zamiast czynić rzeczy, które nie podobają się Bogu, żebyś czynił tysiące różnych dobrych uczynków wypływających z Twojej miłości do Boga i do bliźniego swego.

Ale co dokładnie mamy czynić? Czy mamy karmić głodnych? Prowadzić schronisko dla bezdomnych? Wydawać Chrześcijańskie książki? Organizować Chrześcijańskie koncerty? Dzielić się ewangelią z sąsiadem? Nauczać na szkółce niedzielnej? Pisać pieśni uwielbienia?

Jest tysiące dobrych uczynków do wyboru, gdzie mamy zacząć?

Jest kilka dobrych uczynków, które są tak bardzo podstawowe, że każde dziecko Boże powinno je czynić. Czyli nie każdy musi prowadzić schronisko dla bezdomnych, nie każdy musi pisać pieśni uwielbienia. Jednak jest kilka podstawowych uczynków, które każdy uczeń Jezusa powinien czynić. Chciałbym przedstawić wam pięć dobrych uczynków, które są dla nas priorytetami.

Każdy z was ma różne dary i zdolności. Każdy z was będzie mógł służyć Bogu na różne sposoby, ale nigdy nie możemy tak bardzo skupić się na jednym aspekcie służby, żeby przestać czynić te podstawowe dobre uczynki, które Bóg zaplanował dla każdego ze swoich dzieci.

Te podstawowe dobre uczynki, o które musimy dbać są następujące.

Priorytety naszego zboru.

· Nieustannie dziękujemy i uwielbiamy Boga.

· Nasycamy się Słowem Bożym.

· Dbamy o osobistą świętość.

· Budujemy przyjaźń z naszym rodzeństwem w rodzinie Bożej.

· Plotkujemy o dobrej nowinie.

Chciałbym jeszcze raz wytłumaczyć rolę dobrych uczynków w życiu chrześcijanina. Bóg chce, żebyśmy czynili dobre uczynki. Ale Bóg także chce, żebyśmy czynili te dobre uczynki w mocy, która jest nam dana od Ducha Świętego. Człowiek może uczynić coś dobrego bez modlitwy, całkowicie bez Bożej pomocy. Ale to nie podoba się Bogu. Ponieważ, komu należy się chwała za tego rodzaju dobry uczynek? Jeżeli człowiek uczynił coś dobrego bez żadnej pomocy, to do niego należy chwała za jego pracę.

Boży plan dla nas jest inny. Bóg chce, żebyśmy czynili tysiące różnych dobrych rzeczy, ale prosząc Boga, żeby to on działał przez nas, kiedy to czynimy.

Staram się użyć przykładu, żebyście zrozumieli, o co mi chodzi. Tydzień temu czytaliśmy wersety o tym, jacy my mamy być wobec naszego rodzeństwa w rodzinie Bożej i kilka razy czytaliśmy, że mamy być gościnni.

Więc powiedzmy, że jest kobieta, która zaprasza kilka osób do siebie do domu, aby czynić to, co Biblia każe, chce być gościnna. Ona poświęca pieniądze, aby kupić jedzenie, poświęca czas, aby posprzątać w domu i gotować jedzenie. A jednocześnie modli się i prosi, żeby ich rozmowa była zachęcająca i korzystna, żeby Duch Święty chronił ich od plotkowania i cały wieczór był budujący i ku Bożej chwale.

Ona czyni dobrze wierząc, że Bóg będzie używał tego ku dobremu. Ale jest możliwe, aby czynić to samo bez wiary w Boga, i całkowicie polegając na własnych zdolnościach, żeby wieczór był udany.

Zanim człowiek stanie się Chrześcijaninem, to jeszcze nie ma Ducha Świętego i wszystkie jego dobre uczynki są oparte na jego własnych siłach. Ale także często my, Chrześcijanie, działamy po prostu opierając się własnych siłach nie prosząc Boga, żeby działał przez nas.

Każdy z tych dobrych uczynków, które będę dzisiaj opisywać to rzeczy, które mamy czynić prosząc Boga, aby działał w nas i przez nas, żeby te uczynki były ku Jego chwale.

Dobre uczynki, to nie są rzeczy, które czynisz, aby stać się Chrześcijaninem, to są rzeczy, które chrześcijanie czynią, z miłości do Boga, w mocy Ducha, żeby Bóg był uwielbiony.

Dobre uczynki i zbawienie są powiązane. Ale nie tak, jak wiele ludzi myśli, że czynimy dobre rzeczy, żebyśmy byli zbawieni. Lecz odwrotnie, Bóg nas zbawił, żebyśmy czynili dobre uczynki. „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę i to nie z was: Boże to dar; Nie z uczynków aby się kto nie chlubił. Jego bowiem dziełem jesteśmy stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg abyśmy w nich chodzili.”

Jesteśmy zbawieni do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg. Czyli Bóg zbawił ciebie po to, żebyś zaczął czynić te dobre uczynki, które ma dla ciebie przegotowane. Bóg dał tobie zdolności, dary i możliwości, abyś czynił te dobre uczynki, które przeznaczył dla ciebie. Przeznaczył pewne dobre uczynki dla ciebie, których ja nie będę mógł czynić i także pewne dobre uczynki dla mnie, których ty nie możesz czynić.

Jesteśmy członkami jedni drugich.

2011-07-27T22:24:00.000+02:00

Życie Chrześcijańskie jest procesem, w którym powinniśmy stawać się bardziej dojrzali. W momencie nowego narodzenia jesteśmy duchowymi niemowlętami, brakuje nam dużo wiedzy i wiele cech charakteru. Ale Bóg nie chce, żebyśmy trwali jako duchowe niemowlęta, musimy jeść, ćwiczyć i stawać się dojrzali. A do czego dążymy? Czy jest jakiś doskonały wzór, na który możemy patrzeć i stawać się do niego podobni? No właśnie jest doskonały wzór – Jezus Chrystus. Bóg działa w życiu swoich dzieci, żeby stawały się podobne do Jezusa Chrystusa. Tak jest napisane, „A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani. Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego,” Rzym. 8:28-29

Bóg działa przez błogosławieństwa w twoim życiu, jak też przez cierpienie i używa wszystkiego, aby cię kształtować na obraz Jezusa Chrystusa.

Pewne grzechy muszą być wycięte z naszego życia. A pewne cechy charakteru muszą być dodane.

Człowiek, który staje się dzieckiem Bożym i sam studiuje Biblię we własnym domu nie mając relacji z innymi ludźmi, jest w stanie nauczyć się pewnych cech charakteru, które były w życiu Jezusa, np. radości i wstrzemięźliwości. Ale pewnych cech charakteru nie da się osiągnąć bez kontaktu z innymi dziećmi Bożymi. Wiele jest cech, których uczymy się tylko poprzez relacje. Można studiować temat miłości w Biblii przez sto lat, ale jeżeli nigdy nie zbudujesz relacji z innymi niedoskonałymi dziećmi Bożymi, to nie wiesz czy posiadasz prawdziwą Chrześcijańską miłość. Tego nie da się nauczyć się przez samo studiowanie Biblii. Uczymy się prawdziwej miłości tylko wtedy, kiedy musimy kochać osobę, którą jest bardzo trudno kochać. Uczymy się prawdziwej miłości w relacjach z trudnymi osobami.

Tak samo jest z cierpliwością, nie nauczymy się jej przez studiowanie Biblii. Tak samo jest z łagodnością, nauczymy się łagodności tylko poprzez konflikty. Tak jak gościnności, przebaczenia, uprzejmości i wielu innych cech charakteru, które Bóg chce, żeby były w jego dzieciach.

Czytam listę owoców Ducha Świętego: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość. Kilka z nich może być w życiu człowieka, który sam studiuje Biblię w domu. Ale miłości, cierpliwości, uprzejmości, łagodności uczymy się tylko poprzez relacje.

Używam takiego przykładu, powiedzmy, że chcesz zrobić zapiekankę. Można zrobić pewne rzeczy bez pieca, można wymieszać składniki, przyprawić je, ale zapiekanka nie będzie skończona.

Tak jest w życiu Chrześcijańskim. To nie jest Boży plan dla ciebie, żebyś nauczył się całego nowego testamentu na pamięć, a żebyś nie miał cierpliwości do innych ludzi. To nie Boży plan, żebyś mógł obronić każdą doktrynę Chrześcijańską nie mając cech charakteru takich jak uprzejmość i łagodność. Bóg chce, żebyś był kompletnym człowiekiem. A aby stać się kompletnym człowiekiem musisz poświęcić czas i energię, aby budować przyjaźń z innymi Chrześcijanami.

Teraz czytam rozkazy z nowego testamentu dotyczące relacji. Proszę zwróć uwagę na to, że te rozkazy nie są dane człowiekowi w liczbie pojedynczej, lecz są nam dane, jako dzieciom Bożym. Nasz Ojciec każe nam, swoim dzieciom, aby tak się zachowywały.

Nowe przykazanie daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem; abyście się i wy wzajemnie miłowali. - Jan. 13:34

Przeto przyjmujcie jedni drugich, jak i Chrystus przyjął nas, ku chwale Boga. - Rzym. 15:7

Wspierajcie świętych w potrzebach, okazujcie gościnność. - Rzym. 12:13

Ja sam zaś, bracia moi, mam pewność co do was, że i wy jesteście pełni dobroci, napełnieni umiejętnością wszelkiego rodzaju i możecie jedni drugich pouczać. - Rzym. 15:14

Tak my wszyscy jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, a z osobna jesteśmy członkami jedni drugich. - Rzym. 12:5

Dążmy więc do tego, co służy ku pokojowi i ku wzajemnemu zbudowaniu. - Rzym. 14:19

A tak, bracia moi, gdy się schodzicie, aby jeść, czekajcie jedni na drugich. -1 Kor. 11:33

Aby nie było w ciele rozdwojenia, lecz aby członki miały nawzajem o sobie jednakie staranie. -1 Kor. 12:25

Miłością braterską jedni drugich miłujcie, wyprzedzajcie się wzajemnie w okazywaniu szacunku, - Rzym. 12:10

Z wszelką pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości, - Efez. 4:2

Przeto, odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy z bliźnim swoim, bo jesteśmy członkami jedni drugich. - Efez. 4:25

Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi, serdeczni, odpuszczając sobie wzajemnie, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie. - Efez. 4:32

Ulegając jedni drugim w bojaźni Chrystusowej. - Efez. 5:21

Przeto przyobleczcie się, jako wybrani Boży, święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość, Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli kto ma powód do skargi przeciw komu: Jak Chrystus odpuścił wam, tak i wy. A ponad to wszystko przyobleczcie się w miłość, która jest spójnią doskonałości. - Kol. 3:12-14

Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie; we wszelkiej mądrości nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny, pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając Bogu w sercach waszych; - Kol. 3:16

Przeto pocieszajcie się nawzajem tymi słowy. -1 Tes. 4:18

Dlatego napominajcie się nawzajem i budujcie jeden drugiego, co też czynicie. -1 Tes. 5:11

Ale napominajcie jedni drugich każdego dnia, dopóki trwa to, co się nazywa ''dzisiaj'', aby nikt z was nie popadł w zatwardziałość przez oszustwo grzechu. - Hebr. 3:13

I baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków, Nie opuszczając wspólnych zebrań naszych, jak to jest u niektórych w zwyczaju, lecz dodając sobie otuchy, a to tym bardziej, im lepiej widzicie, że się ten dzień przybliża. - Hebr. 10:24-25

Wyznawajcie tedy grzechy jedni drugim i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. - Jak. 5:16

Okazujcie gościnność jedni drugim bez szemrania. Usługujcie drugim tym darem łaski, jaki każdy otrzymał, jako dobrzy szafarze rozlicznej łaski Bożej. -1 Piotr. 4:9-10

A w końcu: Bądźcie wszyscy jednomyślni, współczujący, braterscy, miłosierni, pokorni; Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę, lecz przeciwnie, błogosławcie, gdyż na to powołani zostaliście, -1 Piotr. 3:8-9

Miłość

2011-07-20T11:55:00.000+02:00

Boże dzieci mają kochać innych, jak Bóg kocha nas. Starałem się zdefiniować miłość w tym tygodniu i nie jestem w stanie. Wiem, że istnieją różne definicje miłości, ale Boża miłość jest tak różnorodna, że każda definicja, którą analizowałem, była w pewnym sensie błędna. Więc moja rada dla was jest, aby skupić się na tym, jak Bóg kocha nas i w ten sposób starać się kochać innych.

Co znaczą te słowa, często używane, „ja cię kocham.”

Powiedzmy, że jest koniec roku uniwersyteckiego i wszyscy studenci jutro wyjadą z akademiku do domu. Przez ostatnie kilka miesięcy pewna młoda para, Łukasz i Magda, spędziła wiele godzin razem, a jutro wyjadą na różne krańce kraju. Chodzą oni w parku trzymając się za ręce, jest już ciemno, ale księżyc świeci przez liście drzew. W pewnym momencie Łukasz patrzy głęboko w oczy Magdy i mówi, „Ja cię kocham.”

Co on ma na myśli?

Nie wiadomo, może to po prostu znaczy, „moje hormony szaleją i chcę iść z tobą do łóżka.” Jest możliwe, że jego słowa nie znaczą nic poza tym.

Ale powiedzmy, że jego słowa znaczą coś bardziej chwalebnego, chyba on chce zakomunikować jej, że jest godna miłości. Nawet może postara się słowami wyrazić, jaka ona jest. „Twoje oczy są tak niebieskie jak niebo. Słuchanie twojego głosu powoduje radość w moim sercu. Jesteś wobec mnie tak bardzo cierpliwa i rozumiesz mnie. Twój uśmiech..” itd.

Nie wiemy do końca, co on ma na myśli, kiedy używa słów „ja cię kocham”, ale wiemy, że nie ma na myśli czegoś takiego, „Magda, jesteś jedną z najbrzydszych kobiet, które kiedykolwiek widziałem. Twoje nogi wyglądają, jak nogi niepełnosprawnego wielbłąda. Jesteś złośliwa i niecierpliwa wobec mnie.”

Kiedy ludzie mówią „kocham cię”, to nie mają na myśli czegoś takiego.

Kiedy czytamy w Ew. Jana 3:16, że Bóg kocha świat, co to znaczy?

Dla wielu ludzi te słowa nie są szokujące. Ponieważ czujemy, oczywiście, że on nas kocha. To jest jego rola, on jest miłością. A na dodatek ja jestem tak bardzo śliczny i fajny. Łatwo jest mnie kochać, to naturalne, że Bóg mnie kocha.

I właśnie wielu psychologów w ten sposób używa takich wersetów z Biblii. Wnioskują, że jeżeli Bóg nas kocha, to według ich jedynego logicznego wniosku, jesteśmy śliczni i fajni. Ale według Biblii jest to nonsens.

Jan pisał, „Albowiem tak Bóg umiłował świat.” Słowo „Świat” w ewangelii Jana nie jest miejscem, gdzie mieszkają miliony ludzi, lecz „świat” jest grzesznym systemem, w którym człowiek jest centrum, zamiast Boga. W tym systemie ludzie buntują się przeciwko Bogu i żyją w bałwochwalstwie, co Bóg nazywa duchowym cudzołóstwem. „Świat” jest całkowicie brudny, brzydki i grzeszny.

Czytam jak Jan używa słowa „świat” w pierwszym rozdziale tej ewangelii, „Prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat. Na świecie był i świat przezeń powstał, lecz świat go nie poznał. Do swej własności przyszedł ale swoi go nie przyjęli”

A później pisał, „A na tym polega sąd, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność, bo ich uczynki były złe.”

Kiedy jest napisane, że Bóg kocha świat, to jest tak, jakby Bóg mówił, „Jesteś brzydki, masz nogi jak niepełnosprawny wielbłąd, jesteś niecierpliwy i złośliwy, jednak podjąłem decyzję, aby cię kochać.”

Dlatego Biblia opisuje miłość Bożą tak, że jest to wyjątkowy rodzaj miłości. Jest to nienaturalna miłość. Mamy dziwić się Jego miłości. Jego miłość jest szokująca. Nawet wygląda na to, że jest niesprawiedliwa. My buntowaliśmy się, my grzeszyliśmy, zasłużyliśmy na karę. Powinniśmy być ukarani.

Bóg podjął decyzję, aby kochać ludzi, którzy nie są śliczni, ani fajni.

Kilka słów o cierpieniu

2011-07-08T11:34:00.000+02:00

„Albowiem sądzę, że utrapienia teraźniejszego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam objawić. Bo stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych, Gdyż stworzenie zostało poddane znikomości, nie z własnej woli, lecz z woli tego, który je poddał, w nadziei, że i samo stworzenie będzie wyzwolone z niewoli skażenia ku chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie wespół wzdycha i wespół boleje aż dotąd. A nie tylko ono, lecz i my sami, którzy posiadamy zaczątek Ducha, wzdychamy w sobie, oczekując synostwa, odkupienia ciała naszego. W tej, bowiem nadziei zbawieni jesteśmy; a nadzieja, którą się ogląda, nie jest nadzieją, bo jakże może ktoś spodziewać się tego, co widzi? A jeśli spodziewamy się tego, czego nie widzimy, oczekujemy żarliwie, z cierpliwością. Podobnie i Duch wspiera nas w niemocy naszej; nie wiemy bowiem, o co się modlić, jak należy, ale sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach. A Ten, który bada serca, wie, jaki jest zamysł Ducha, bo zgodnie z myślą Bożą wstawia się za świętymi. A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani.” Rzymian 8

1.Całe stworzenie zostało poddane znikomości.

Znikomość w sensie ułomność, marność. Całe stworzenie zostało poddane marności. Czas w którym żyjemy, czas który zaczął się od upadek człowieka i trwa do powrotu Jezusa jest czasem, w którym całe stworzenie jest poddane marności. Jesteśmy teraz w niewoli skażenia i według wersetu dwudziestego pierwszego, pewnego dnia będziemy wyzwoleni z niewoli skażenia. Werset dwadzieścia trzy wyraźnie mówi, że ciało Chrześcijan jest częścią tego całego stworzenia, które jest poddane marności. Czytam werset dwadzieścia trzy, „A nie tylko ono, lecz i my sami, którzy posiadamy zaczątek Ducha, wzdychamy w sobie oczekując synostwa, odkupienia ciała naszego.”

Kim jest ten, który poddał stworzenie w marność? Czytam werset dwadzieścia, „Gdyż stworzenie zostało poddane znikomości, nie z własnej woli, lecz z woli tego, który je poddał, w nadziei,” To musi być mowa o Bogu. Ponieważ ten, który poddał stworzenie w znikomość, także je poddał w nadzieję. Jest logiczne, aby rozumieć, że skoro człowiek grzeszył, to człowiek poddał stworzenie w znikomość. Jest także logiczne, aby rozumieć, że skoro Szatan kusił Ewę i odegrał rolę w tym, że grzech przyszedł na świat, to Szatan poddał stworzenie w znikomość. Ale Paweł dodał te słowa „w nadziei.” Więc bez wątpliwości Paweł mówi o tym, że Bóg poddał świat w marność, jednocześnie w nadziei. Bóg ma cel w tym, co robi. Bóg ma plan. Teraźniejsze cierpienie nie jest przypadkiem, lecz jest częścią tego planu.

Znikomość, o której Paweł mówi jest zarówno duchowym i cielesnym zniszczeniem. W sensie duchowym, człowiek błądzi, grzeszy, jest prowadzony przez grzeszne pożądliwości, lubi to, co jest obrzydliwe i nie docenia tego, co jest chwalebne. To jest duchowa marność. Cielesna znikomość to np. wypadki samochodowe, huragany, tsunami, alergie, grypy, głód, rak i inne rzeczy, które powodują ból, marność i śmierć ciała. Obecnie jest czas duchowej i cielesnej marności.

Póki będziemy w ciele, jesteśmy niewolnikami skażenia. Paweł mówi to samo w liście do Korytian 4:16-17 „Dlatego nie upadamy na duchu: bo choć zewnętrzny nasz człowiek niszczeje, to jednak ten nasz wewnętrzny odnawia się z każdym dniem. Albowiem nieznaczny chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały,”

Jak chleb, który jeżeli przez kilka miesięcy leży na półce, to zniszczeje, tak samo ciało człowieka niszczeje. Żyjąc w obecnych czasach, jesteśmy niewolnikami skażenia.

2. Czas wyzwolenia i odkupienia nadchodzi.

Nadchodzi czas, w którym każde dziecko Boże będzie wyzwolone ze skażenia i całkowicie odkupione ze znikomości, zarówno duchowej, jak i cielesnej. Czytam werset dwadzieścia jeden i potem dwadzieścia trzy. „stworzenie będzie wyzwolone z niewoli skażenia ku chwalebnej wolności dzieci Bożych… A nie tylko ono, lecz i my sami, którzy posiadamy zaczątek Ducha, wzdychamy w sobie, oczekując synostwa, odkupienia ciała naszego.”

To się jeszcze nie stało. My na to czekamy. Ale bądź pewny, że to się stanie. Filip. 3:20-21 „Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa, Który przemieni znikome ciało nasze w postać, podobną do uwielbionego ciała swego, tą mocą, którą też wszystko poddać sobie może.”

1 Kor. 15:52-54 „ W jednej chwili, w oka mgnieniu, na odgłos trąby ostatecznej; bo trąba zabrzmi i umarli wzbudzeni zostaną jako nie skażeni, a my zostaniemy przemienieni. Albowiem to, co skażone, musi przyoblec się w to, co nieskażone, a to, co śmiertelne, musi przyoblec się w nieśmiertelność. A gdy to, co skażone, przyoblecze się w to, co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie!”

Obj. 21:4 „I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły.”

Pewnego dnia wózki inwalidzkie nie będą potrzebne wśród Chrześcijan. Żaden Chrześcijanin nie będzie brał lekarstw przeciwbólowych. Ale jeszcze nie teraz. Na to czekamy. My wzdychamy oczekując odkupienia ciała naszego. Będzie taki czas. Jezus obiecał, że będzie taki czas. Ale póki jesteśmy w ciele, to na to czekamy.

Z okazji Chrztu

2011-06-29T18:01:00.000+02:00

Dzisiaj mówię kazanie do tych, którzy będą ochrzczeni. Chrzest jest symbolem początku nowego życia w Chrystusie. W wyścigach, start jest ważny, ale najważniejszy jest finisz. Pragnę dla każdego z was nie tylko dobrego początku, ale pragnę żebyście dobrze biegli w życiu Chrześcijańskim do końca. Aż do momentu, kiedy staniecie przed Jezusem w niebie.

Bóg tak działał w waszym życiu przez ostatnie miesiące, że słuchaliście dobrej nowiny o zbawieniu przez potępienie, uwierzyliście i staliście się dziećmi Bożymi. Boże działanie, aby was zaadoptować do swojej rodziny powinno powodować w was gorliwość dla Boga, powinno powodować w waszych sercach ogromną miłość do Boga. I jest to moja modlitwa za was, żebyście troszczyli się o tę miłość, żebyście karmili tę miłość, żeby ta gorliwość nigdy nie ostygła. Żebyście byli jeszcze bardziej gorliwi dla Jezusa za czterdzieści lat, niż jesteście dzisiaj.

Bóg napominał Chrześcijanie w Efezie tymi słowami, „Znam uczynki twoje i trud, … Masz też wytrwałość i cierpiałeś dla imienia mego, a nie ustałeś. Lecz mam ci za złe, że porzuciłeś pierwszą twoją miłość.” (Obj. 2:2-4)

Chrześcijanie w Efezie nie przestali być Chrześcijanami. Mieli wytrwałość i byli gotów cierpieć dla imienia Bożego, ale nie mieli tej samej miłości, jaką mieli na początku. Nie chcę, żeby tak się stało z wami. Nie jest to normalne w życiu Chrześcijańskim, że młody Chrześcijanin jest gorliwy dla Boga, ale powoli traci gorliwość. Jeżeli tak się stało w życiu niektórych obecnych dzisiaj, to wyznajcie swój grzech Bogu. Nie jest koniecznością, że stracisz gorliwość dla Boga.

Pozwól, żebym porównał twoją miłość do Boga do ogniska. Tak jak musimy troszczyć się o ognisko, żeby nie zgasło, podobnie musimy troszczyć się o miłość do Boga, żeby nie ostygła.

Kiedy ognisko ostygnie, to najczęściej musimy dodać trochę opału aby się znowu rozżarzyło. Ale jeżeli twoja miłość do Boga stygnie i potrzebuje opału, to, co jest tym opałem? Czym możemy rozżarzyć miłość do Boga?

Kochamy Boga dlatego, że On jest tego godzien, z powodu tego, jak bardzo nas kocha i z powodu tego, co uczynił dla nas. Chrześcijanin, który skupia się na tym, co Bóg dla niego uczynił, będzie miał miłość do Boga. Jeżeli nasza miłość stygnie, to dlatego, że za mało skupiamy się na tym, kim Bóg jest i co uczynił dla nas. Sposób w jaki możemy przypominać sobie, kim on jest i co uczynił, to czytać o tym znowu i znowu.

Kiedy zapominamy o tym, jak wspaniały jest Bóg, to nasza miłość stygnie.

Kiedy przypominamy sobie jego działanie, jego obietnice, jego miłość do nas, to nasza miłość się rozżarza.

W psalmie dziewiętnastym Dawid pisał o zaletach Słowa Bożego w życiu człowieka, między innymi pisał tak, „Zakon Pana jest doskonały, pokrzepia duszę,” Ps. 19:8 Słowo przetłumaczone jako pokrzepia znaczy przywracać do wcześniejszego stanu, albo odnawiać. Mam nadzieję, że dzisiaj twoje serce jest pełne miłości i ufności do Jezusa, ale troski tego świata będą odwracać twoją uwagę od Jezusa, a wtedy, kiedy to się stanie, Zakon Pana jest tym, co pokrzepia duszę. Przypominaj sobie Bożą miłość do ciebie, a twoja miłość do Niego będzie odnowiona.

Niektórzy ludzie myślą, że Biblia jest księgą o bohaterach, których powinniśmy naśladować. Inni myślą, że Biblia jest pełna zasad danych nam, abyśmy wiedzieli jak mamy żyć. Ale Biblia nie jest przede wszystkim o bohaterach, ani nie jest przede wszystkim o nas i o tym, jak my mamy żyć. Biblia jest o Jezusie i o tym, co on uczynił, aby zbawić grzeszników. Czytamy Biblię, aby poznać Boga i jego działanie. Poznając Boga, kochamy go. Poznając jego moc i władzę, ufamy mu. Poznając jego bezinteresowną miłość i to, co uczynił umierając za nas, nasza miłość do niego zostaje ożywiona.

Opał, który jest niezbędny w życiu każdego Chrześcijanina to czytanie Biblii. Musimy nieustannie troszczyć się o miłość do Boga przez czytanie o Jego dziełach i jego obietnicach. Odwrócimy nasz wzrok od problemów tego świata do Jezusa przez czytanie o Nim.

Po drugie, Ognisko nie tylko wymaga opału, ale produkuje też spaliny. Ognisko musi wydawać spaliny w powietrze. Zduszone ognisko stygnie.

Tak samo jest z gorliwością Chrześcijańską. Produkujemy pewne spaliny, a jeżeli nie tego nie robimy, to jest niezdrowe.

Używam proroka Jeremiasza jako przykładu. Jeremiasz musiał mówić o grzechu w Izraelu, a to było bardzo niepopularne. Ludzie nie chcieli słuchać tego, co mówił Jeremiasz. Więc Jeremiasz postanowił milczeć. Czytam jego słowa, „Stałem się pośmiewiskiem na co dzień, każdy szydzi ze mnie. Gdyż ilekroć przemawiam, muszę krzyczeć i wołać: Gwałt i zniszczenie! I tak słowo Pana stało mi się hańbą i pośmiewiskiem na co dzień. A gdy pomyślałem: Nie wspomnę o nim i już nie przemówię w jego imieniu, to stało się to w moim sercu jak ogień płonący, zamknięty w moich kościach. Mozoliłem się, by go znieść, lecz nie zdołałem.” (Jer. 20:7-9)

Jeremiasz postanowił nie mówić ludziom o grzechu, ale nie był w stanie milczeć. Miłość do Boga i miłość do innych wymaga, żeby pewne rzeczy wypływały z nas.

Co dokładnie mam na myśli? Miłość do Boga wypływa w uwielbieniu. Miłość do innych wypływa w tym, co nazywamy ewangelizacją.

Morze martwe jest nazywane martwym z powodu tego, że woda jest tak niezdrowa, że prawie nic nie jest w stanie w niej żyć. Ani ryby, ani rośliny nie są w stanie żyć w tym morzu. Jest martwe. Woda w morzu stoi, nie ma ruchu i jest to niezdrowe. Ale brak ruchu nie jest spowodowany tym, że rzeki nie wpływają do morza, bo jest kilka rzek, które do morza martwego wpływają. Woda jest niezdrowa i bez ruchu z dlatego, że nie ma ani jednej rzeki, który wypływa z morza.

Tak samo jest w życiu Chrześcijańskim, czytanie i rozważanie Biblii jest niezbędnym opałem, ale jeżeli nic nie wypływa z twojego życia, to jest niezdrowe. Twoja gorliwość dla Boga stygnie.

Wiele rzeczy powinno wypływać z życia Chrześcijanina: radość, mądrość, hojność, pokój, pojednanie, przebaczenie. Ale są dwie niezbędne rzeczy, które są podstawowe w życiu Chrześcijańskim.

Miłość do Boga musi objawiać się w uwielbieniu i dziękczynieniu. Jeżeli przestajesz dziękować Bogu, to twoja miłość stygnie. Więc pierwsza rzecz, która musi wypływać z życia Chrześcijanina to dziękczynienie.

Kiedy narzekasz na to, jak wyglądasz, to z kogo jesteś niezadowolony? Z Boga, Bóg stworzył cię dokładnie takiego, jakim jesteś. Kiedy narzekasz na twoje zdolności, to z kogo jesteś niezadowolony? Kiedy narzekasz na swoją rodzinę, to z kogo jesteś niezadowolony? Kiedy narzekasz na swoją sytuację w życiu, to z kogo jesteś niezadowolony?

Nie narzekaj, dziękuj Bogu, za to jak on działa w twoim życiu. Za to jak on cię stworzył i za jego dobre działanie. Uwielbienie i dziękczynienie naturalnie wypływają z miłości do Boga.

Druga niezbędna rzecz, która musi wypływać z miłości to mówienie innym o Jezusie. W starym testamencie Izajasz prorokował o takim dniu w przyszłości, kiedy Boży lud będzie radować się, że jest zbawiony od gniewu Bożego. Izajasz pisał o tym, co ci, którzy są zbawieni będą mówić.

„I powiesz w owym dniu: Dziękuję ci, Panie, gdyż gniewałeś się wprawdzie na mnie, lecz twój gniew ustał i pocieszyłeś mnie. Oto, Bóg zbawieniem moim! …

I będziecie mówić w owym dniu: Dziękujcie Panu, wzywajcie jego imienia, opowiadajcie wśród ludów jego sprawy, wspominajcie, że jego imię jest wspaniałe. Grajcie Panu, bo wielkich dzieł dokonał, niech to będzie wiadome na całej ziemi.” (Izaj. 12:1-6)

Izajasz pisał, że człowiek, który jest zbawiony od gniewu będzie mówić na dwa sposoby. Będzie on dziękował Bogu i będzie mówić innym ludziom o Bogu. To są dwa podstawowe efekty miłości do Boga. Jeżeli nie mówisz ludziom o Bogu, to dusisz własną gorliwość do Boga.

Moja rada dla was, którzy dzisiaj będziecie ochrzczeni jest, aby troszczyć się o to, żeby dziękczynienie do Boga i mówienie innym o Jezusie zawsze wypływały z waszej miłości.

Trzeci i ostatni punkt dzisiejszego kazania to, że tak jak woda studzi ognisko, grzech studzi miłość do Boga. Jeżeli twoja miłość do Boga będzie jeszcze bardziej gorliwa za czterdzieści lat, to musisz nieustannie toczyć bój z grzechami.

Z powodu dobroci Jezusa wobec ciebie na pewno pragniesz być mu posłuszny. Na pewno pragniesz żyć całkowicie bez grzechu. Chociaż masz najlepsze pragnienie fakt jest taki, że będziesz grzeszył. Ale za każdym razem, kiedy grzeszysz, musisz odwracać się od grzechu, wyznawać swój grzech i prosić o łaskę, aby nie trwać w tym grzechu.

Nigdy nie możesz pozwolić żeby grzech trwał w twoim życiu. Jest możliwe, że będziesz musiał walczyć z pewnymi pokusami przez całe twoje życie, aż do momentu, kiedy Bóg weźmie cię do nieba. Czyli walka z grzechami będzie długą męczącą walką, ale nie poddawaj się grzechowi. Powiedzmy, że jest pewien grzech, z którym walczysz przez wiele lat np. lenistwo. Kiedy już walczysz z tym grzechem przez kilka lat, powiedzmy, że stajesz się zniechęcony i pojawia się pokusa, aby poddać się. Będzie pokusa, aby powiedzieć, „ja po prostu taki jestem, muszę żyć z tym grzechem, jest to część mojego charakteru, nie pozwolę na inne grzechy, ale muszę pozwolić na lenistwo, bo nie da się tego pokonać.”

Nie rób tak, nie poddawaj się grzechowi. Jeszcze raz wyznaj swój grzech Bogu. Jeszcze raz proś o łaskę, aby pokonać ten grzech. Wierz, że Bóg jest w stanie dać ci zwycięstwo. Nie poddawaj się.

W podsumowaniu powiem tak: jest możliwe, aby kochać Boga bardziej za czterdzieści lat niż kochasz go dziś. Jest możliwe, być bardziej gorliwym dla Boga za czterdzieści lat niż jesteś dziś. Ale musisz troszczyć się o miłość tak, jak troszczymy się o ognisko. Opałem jest Biblia, niezbędnymi spalinami jest dziękczynienie Bogu i mówienie innym ludziom o nim. Tak jak chronimy ognisko przed wodą, tak musisz chronić swoje życie przed grzechem.

Mam nadzieję, że każdy z was będzie trwać w wierze aż do śmierci. Ale naszym celem nie jest tylko, aby przetrwać, naszym celem jest, aby wzrastać. Niech Bóg was błogosławi, żebyście coraz bardziej poznawali Bożą miłość do was, żebyście coraz bardziej kochali Boga, żebyście coraz bardziej służyli innym, żebyście coraz bardziej stawali się podobni do Jezusa.

Ostatni werset ostatniego listu świętego Piotra brzmi tak: „Wzrastajcie w łasce i w poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Jemu niech będzie chwała teraz i po wieczne czasy.”(2 Piotr. 3:18)

Moja modlitwa dla was jest taka, żebyście wzrastali w łasce i w poznaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa. Niech Bóg was Błogosławi. Amen

2011-06-22T14:20:00.000+02:00

Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie je mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje podkopują i kradną; Ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie podkopują i nie kradną. Albowiem gdzie jest skarb twój tam będzie i serce twoje. Światłem ciała jest oko. Jeśli tedy oko twoje jest zdrowe, całe ciało twoje jasne będzie. A jeśliby oko twoje było chore, całe ciało twoje będzie ciemne. Jeśli tedy światło, które jest w tobie, jest ciemnością, sama ciemność jakaż będzie! Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzić będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi. Nie możecie Bogu służyć i mamonie. Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się o życie swoje, co będziecie jedli albo co będziecie pili, ani o ciało swoje, czym się przyodziewać będziecie. Czyż życie nie jest czymś więcej niż pokarm, a ciało niż odzienie? Spójrzcie na ptaki niebieskie, że nie sieją ani żną, ani zbierają do gumien, a Ojciec wasz niebieski żywi je; czyż wy nie jesteście daleko zacniejsi niż one? A któż z was, troszcząc się, może dodać do swego wzrostu jeden łokieć? A co do odzienia, czemu się troszczycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jak rosną; nie pracują ani przędą. A powiadam wam: Nawet Salomon w całej chwale swojej nie był tak przyodziany, jak jedna z nich. Jeśli więc Bóg tak przyodziewa trawę polną, która dziś jest, a jutro będzie w piec wrzucona, czyż nie o wiele więcej was, o małowierni? Nie troszczcie się więc i nie mówcie: Co będziemy jeść? albo: Co będziemy pić? albo: Czym się będziemy przyodziewać? Bo tego wszystkiego poganie szukają; albowiem Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień swego utrapienia. Mat. 6:19-34

W jaki sposób możemy złamać władze, którą pieniądze mają nad nami?

2011-06-15T17:06:00.000+02:00

Powiedzmy, że poznajesz, że pieniądze mają pewną władzę w twoim życiu. Powiedzmy, ze poznajesz, że jesteś zależny od pieniędzy, które powodują twoją radość, bezpieczeństwo, czy pewność, że twoje życie się liczy. Jak można się uwolnić?

Odpowiedź jest, nie uwielbiaj dobrobytu.

Co to znaczy uwielbiać coś? Użyję przykładu z Władcy pierścieni. Tak jak wiadomo z tytułu, historia jest o pierścieniu. A ktokolwiek posiada pierścień przez jakiś czas zaczyna nazywać go „mój skarb.” Posiadacz pierścienia uwielbia go. Staje się gotów zrobić cokolwiek, aby nie stracić pierścienia, gotów jest kraść, kłamać, zdradzać, nawet zamordować. Pierścień staje się priorytetem w jego życiu.

Każdy z nas ma taki skarb w swoim życiu. Jest coś w twoim życiu, co jest ważniejsze od wszystkiego innego. Może jest to dla ciebie bezpieczeństwo. Może jest to radość. Może jest to twój zawód, szczęście, władza, seks, czy twoja rodzina. Nie wiem, co jest „skarbem” w twoim życiu, ale każdy z nas ma coś, co jest na pierwszym miejscu w jego sercu.

Abraham pragnął syna. Bóg dał mu syna i kilka lat później Bóg sprawdził, czy ten syn nie stanął na pierwszym miejscu w sercu Abrahama. A Abraham pokazał, że syn był ważny, ale Bóg był na pierwszym miejscu. Bóg był „skarbem” Abrahama.

Jezus rozmawiał z młodym religijnym człowiekiem. Jezus sprawdził czy Bóg był na pierwszym miejscu w jego sercu i wyszło na jaw, że to pieniądze były jego „skarbem.”

Sposób w jaki można złamać władzę, którą pieniądze mają w twoim życiu to uczynienie Jezusa twoim skarbem. Wiele jest fajnych rzeczy na tym świecie. Wiele jest rzeczy, które stają się najważniejsze w życiu niektórych z nas. Ale tylko Jezus jest godzien, aby być skarbem. Musisz poznać Jezusa, to kim on jest. Widząc Jezusa, poznajesz, że nic innego nie można się z nim równać. Musisz poznać, że warto jest stracić wszystko, aby zyskać Jezusa. Nie tylko warto, ale taka zmiana powinna powodować prawdziwą radość. Nie chodzi o to, że nie ma nic innego wartościowego w tym życiu. Wiele jest bardzo cennych rzeczy w tym życiu, ale wszystkie te rzeczy razem nie są w stanie równać się z Jezusem. Jeżeli masz Jezusa, jesteś naprawdę bogaty, a jeżeli nie masz Jezusa, to obojętnie co posiadasz, czy to jest dobrobyt, czy miłość, czy władza, czy szacunek, jesteś biedny.

Jeżeli nie widzisz, że warto jest wydać wszystko, aby zdobyć Jezusa, to żyjesz w ciemności. „Podobne jest Królestwo Niebios do ukrytego w roli skarbu, który człowiek znalazł, ukrył i uradowany odchodzi, i sprzedaje wszystko, co ma, i kupuje oną rolę. Dalej podobne jest Królestwo Niebios do kupca, szukającego pięknych pereł, Który, gdy znalazł jedną perłę drogocenną, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.” (Mat. 13:44-46)

Człowiek pracuje w polu i znajduje na tym polu skarb. Ten skarb jest tak cenny, że człowiek radośnie sprzedaje wszystko, co ma aby zdobyć ten skarb. Tak jest z Jezusem. Kiedy człowiek poznaje Jezusa i to, kim on jest, to nie jest mu strasznie trudno, aby postawić Jezusa na pierwszym miejscu w jego życiu, ponad wszystko inne. Jest to naturalne. Jest to radosna decyzja. Jest to korzystna zmiana.

Jezus radośnie oddał wszystko, aby zdobyć ciebie. Jezus, który był bogaty stał się ubogi, aby zdobyć członków kościoła. Jesteś skarbem Jezusa. „Albowiem znacie laskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, że będąc bogatym, stał się dla was ubogim, abyście ubóstwem jego ubogaceni zostali.” (2 Kor. 8:9) Kościół jest skarbem Jezusa.

Czy Jezus jest twoim skarbem?

Jak można sprawdzić, czy Jezus jest skarbem w twoim życiu? Jak można sprawdzić, czy Jezus jest na pierwszym miejscu w twoim sercu?

Jeżeli jesteś hojny, inwestując pieniądze w te rzeczy, które powodują wieczne owoce, to jest to znak.

To jest dokładnie to, co Jezus mówi, „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie je mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje podkopują i kradną; Ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie podkopują i nie kradną. Albowiem gdzie jest skarb twój tam będzie i serce twoje.”

Jeżeli Jezus jest na pierwszym miejscu w twoim sercu, to będzie widoczne przez to, gdzie inwestujesz twoje pieniądze. Tam, gdzie inwestujesz twoje pieniądze pokazuje, co jest na pierwszym miejscu w twoim sercu.

Przygotowując to kazanie na temat pieniędzy czytałem statystyki na temat dawania pieniędzy w kościołach protestanckich w Ameryce. Według statystyk w roku 2010, jeden z czterech członków kościoła nie dał ani jednego grosza kościołowi w ciągu całego roku.

To są ludzie, którzy mówią, „Jezus jest najważniejszy w moim życiu. Jezus jest moim skarbem, wszystko bym dla niego oddał.” A ile dajesz? Nic.

Jest to hipokryzja. Jest to kłamstwo. Oni oszukują siebie.

Jeżeli kochasz twoje dzieci, będzie to widoczne przez dawanie im tego, co możesz. Jeżeli kochasz swoją żonę, będzie to widoczne przez dawanie jej tego, co umiesz.

Prawdziwy sprawdzian miłości do Boga jest w tym wersecie, „Tam gdzie skarb twój jest i serca twoja.”

Więc powiedzmy, że nie zdajesz egzaminu. Powiedzmy, że Bóg pokazuje ci, że materializm jest problemem w twoim życiu.

Są przynajmniej dwie reakcje. Jedna to jest to, co uczynił młody bogacz w Łukasza, rozdział osiemnaście, kiedy Jezus pokazał mu materializm w jego życiu. Jest napisane, „usłyszawszy to, zasmucił się.”

Druga reakcja to reakcja Zacheusza w Łukasza, rozdział dziewiętnaście. Kiedy Zacheusz doświadczył łaski od Jezusa, to Jezus stanął na pierwszym miejscu w jego sercu i tego widocznym owocem była radykalna hojność.

„A oto mąż, imieniem Zacheusz, przełożony nad celnikami, człowiek bogaty, Pragnął widzieć Jezusa, kto to jest, lecz nie mógł z powodu tłumu, gdyż był małego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wszedł na drzewo sykomory, aby go ujrzeć, bo tamtędy miał przechodzić. A gdy Jezus przybył na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: Zacheuszu, zejdź śpiesznie, gdyż dziś muszę się zatrzymać w twoim domu. I zszedł śpiesznie, i przyjął go z radością. A widząc to, wszyscy szemrali, mówiąc: Do człowieka grzesznego przybył w gościnę. Zacheusz zaś stanął i rzekł do Pana: Panie, oto połowę majątku mojego daję ubogim, a jeśli na kim co wymusiłem, jestem gotów oddać w czwórnasób. A Jezus rzekł do niego: Dziś zbawienie stało się udziałem domu tego.”

Spójrz znowu na Jezusa. Czy nie widzisz, że jest godzien, aby być twoim skarbem? Kochaj go bardziej niż wszystko inne. Uwolnij się od pieniędzy przez czynienie Jezusa twoim skarbem. A hojność będzie rezultatem.

2011-06-12T21:30:00.000+02:00

„Światłem ciała jest oko. Jeśli więc twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało będzie w świetle. Lecz jeśli twoje oko jest chore, całe twoje ciało będzie w ciemności. Jeśli więc światło, które jest w tobie, jest ciemnością, jakże wielka to ciemność!” Co Jezus ma na myśli? Co to znaczy?

Najpierw trzeba zwrócić uwagę na to, że zarówno wcześniejsze wersety, jak i późniejsze mówią o pieniądzach, więc prawdopodobnie to, co Jezus mówi o oku i światłości odnosi się do pieniędzy.

Ogólnie jest to dobra zasada studiowania Biblii. Kiedy nie rozumiesz pewnych wersetów, albo pewnych fragmentów, cofnij się i przeczytaj cały kontekst kilka razy.

Ten przykład o oku chyba nie jest bardzo skomplikowany. Zobacz, jeżeli jest bardzo dużo światła pokoju, ale twoje oczy są chore i nie przepuszczają światła, to nie ma innego sposobu, abyś zobaczył światłość. Całe twoje ciało jest w ciemności. Jeżeli postarasz się chodzić, to będziesz uderzać w krzesło albo w ścianę, może przewrócisz się i całe twoje ciało zostanie skrzywdzone z powodu tego, że masz chore oczy.

I tak jest z materializmem. Materializm zmienia to, jak patrzysz na świat. Materializm jest wyjątkowym grzechem, który powoduje coś, jak duchową ślepotę. Materializm jest wyjątkowy pod tym względem.

Jest możliwe, że materializm istnieje w twoim życiu i w moim życiu, ale my nie rozpoznajemy go. Jest trudno rozpoznać materializm we własnym życiu.

Będąc pastorem, jestem w takiej sytuacji, że w miarę często ludzie rozmawiają ze mną o grzechach w ich życiu. Chrześcijanie poznają różne rodzaje grzechów w ich życiu i mają pragnienie, aby odwrócić się od nich i być świętymi w praktyce. Więc czasami pytają mnie o konkretną radę albo pomoc. Przez ostatnich trzynaście lat będąc pastorem, miałem rozmowy dotyczące alkoholu, gniewu, pornografii, homoseksualizmu, lenistwa i mnóstwa innych grzechów, ale nie pamiętam ani jednego razu, kiedy ktoś chciał porozmawiać ze mną o tym, że jest w jego życiu chciwość. Nie pamiętam, żeby ktoś mi powiedział, „jest pewien grzech w moim życiu i ten grzech to materializm.”

Na pewno materializm jest obecny w życiu wielu z nas, ale materializm jest wyjątkowym grzechem, który powoduje ślepotę. Nie poznajemy materializmu w nas.

Borelioza jest bardzo niebezpieczną chorobą. Jeżeli jest zdiagnozowana wcześniej, to może być całkowicie wyleczona. Ale problem jest taki, że nie jest łatwo zdiagnozować boreliozę. Objawy to gorączka, ból głowy, ból gardła, ból bioder. Tak samo jak zwykłe przeziębienie albo grypa. Mając takie objawy, nawet przez długi czas, człowiek chyba nie myśli, że ma boreliozę.

Tak jest z chciwością, chciwość powoduje pewnego rodzaju ślepotę i nie widzimy materializmu we własnym życiu.

Pewien pastor w Nowym Jorku przygotował serię kazań na temat siedmiu śmiertelnych grzechów. I mówił wcześniej, w jakie dni będzie mówić o danym grzechu. Jego żona mu mówiła, „zobaczysz, kiedy będziesz mówił o chciwości, wtedy będzie obecnych najmniej ludzi”. I tak się stało.

Czemu? Czemu ludzie przychodzili, aby słuchać kazań o gniewie, pysze, o nieczystości, ale nie przyszli, aby posłuchać o chciwości? Jest możliwe, że ludzie nie przyszli, bo pomyśleli, że to ich nie dotyczy. Oczywiście materializm ich dotyczy, ale jest to taki grzech, który trudno jest rozpoznać.

Cudzołóstwo np. takie nie jest. Jeżeli śpisz z kobietą, która nie jest twoją żoną, to jesteś tego świadomy. Nie jest to tak, że w pewnym momencie myślisz, „hej chwileczkę, nie jesteś moją żoną.” Materializm i chciwość są grzechami, które powodują problem z oczami i nie poznajemy ich we własnym życiu. Jest możliwe, że pieniądze panują w twoim życiu, a nie jesteś tego świadomy. Jest możliwe, że myślisz, że Bóg jest Panem w twoim życiu, ale tak naprawdę pieniądze są Panem w twoim życiu.

Czytam historię o takim człowieku, „I zapytał go pewien dostojnik tymi słowy: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby odziedziczyć żywot wieczny? Rzekł do niego Jezus: Dlaczego zwiesz mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko jeden Bóg. Znasz przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie mów fałszywego świadectwa, czcij ojca swego i matkę swoją. Ten zaś rzekł: Tego wszystkiego przestrzegałem od młodości.”

Jest on pewny, że jest sługą Boga. Ale Jezus będzie się starał otwierać jego oczy, żeby poznał, że Jahwe nie jest Panem w jego życiu.

„A gdy to Jezus usłyszał, rzekł do niego: Jeszcze jednego ci brak. Sprzedaj wszystko, co tylko masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, a potem przyjdź i naśladuj mnie. Ten zaś, usłyszawszy to, zasmucił się; był bowiem bardzo bogaty.” Luk. 18:18-23

Ten młody człowiek miał pewnego idola w swoim życiu. Służył temu bogu, a nawet nie był świadomy, że jest pod władzą pieniędzy. Kiedy czytamy jego historię, to nie mamy czuć, „zobacz jak ślepy on był”. Mamy pomyśleć, czy może tak samo nie jest u nas.

Jednym z powodów, dlaczego trudno jest zdiagnozować materializm jest to, że wystarczy, żebyś znał tylko jedną osobę, która jest bardziej materialistyczna niż ty jesteś a czujesz, że nie jesteś materialistą.

Mi się wydaję, że prawie nikt na świecie nie myśli, że ma dużo pieniędzy. Powiedzmy, że jest człowiek, który jest bogaty. Ale jest on w takim środowisku, że ma kontakt z ludźmi, którzy są od niego bardziej bogaci. Ma on znajomych, którzy nie tylko mają ładny dom, ale mają też drugi ładny dom w górach. Więc ten człowiek, który ma tylko jeden dom, nie czuje się materialistą. A człowiek, który ma dwa domy, zna ludzi, którzy mają własny samolot. Więc on też nie czuje, że jest materialistą. A człowiek, który ma własny samolot, ma wśród znajomych ludzi, którzy mają dosłownie miliardy dolarów, więc on też nie czuje, że jest materialistą.

Jest naszą tendencją, aby patrzeć na ludzi dookoła nas i jeżeli niektórzy z nich są większymi materialistami niż my, to czujemy, że ten grzech dotyczy ich, nie nas.

Kiedy Jezus mówi o chorych oczach i światłości, naucza, że jest możliwe, że pieniądze są bogiem w twoim życiu i nawet nie jesteś tego świadomy. Może jesteś niewolnikiem, a nawet nie jesteś świadomy tych łańcuchów.

2011-06-09T16:13:00.000+02:00

Powiedzmy, że jesteś w sklepie z dzieckiem, dziecko widzi pewną zabawkę, którą chce. Dziecko prosi cię o tę zabawkę, ale ty nie chcesz jej kupić. Ale z powodu błagania dziecka, z powodu tego, że nie chcesz robić awantury w sklepie, kupujesz zabawkę. Z powodu zewnętrznej presji wydajesz pieniądze wbrew twojemu wewnętrznemu pragnieniu.

Bóg nie chce, żebyśmy w ten sposób dawali Mu pieniądze. Bóg nie chce, żebyśmy dawali z powodu zewnętrznej presji, wbrew naszemu wewnętrznemu pragnieniu.

Jak Paweł naucza, że mamy dawać? Z hojnością, obficie i ochotnie. Bóg chce, żebyśmy dawali z sercem, które pragnie dawać tyle, ile możemy. Nie z sercem, które pragnie oszczędzać tyle, ile możemy. Postaram się użyć przykładu magnesu. Magnes ma dwa pola, jedno pole przyciąga rzeczy do siebie, a drugie pole odpycha. Naturalny stan mojego serca to, aby zabierać rzeczy do siebie, naturalny stan twojego serca to, aby przyciągać rzeczy, aby używać ich dla siebie. Ale Bóg chce zmienić twoje serce, żeby było jak drugie pole magnesu, żebyś odpychał rzeczy od siebie do innych. Bóg zmienia tych, którzy kiedyś brali, brali i brali, żeby mieli pragnienie, aby dawać.

Które serce ty miałeś w tym tygodniu?

Jaka jest różnica pomiędzy tymi dwoma sercami? Co powoduje, że jedno serce daje, ale nie bardzo chętnie, a drugie serce sieje obficie?

Jedno serce widzi Boga, jako biorcę. To serce, które daje, ale oszczędza wszystko, co może, czuje, że Bóg jest Bogiem, który tylko bierze. Jeżeli Bóg jest Bogiem, który ciągle wymaga ode mnie, jeśli moje życie jest osuszane przez Boga, bo on bez przerwy bierze ode mnie, to wtedy czuję potrzebę, aby chwytać rzeczy z tego świata, aby zaspokoić moje potrzeby. Człowiek nie jest w stanie dawać na dwie strony. Jeżeli Bóg jest wymagający, to muszę brać od świata, żebym miał przynajmniej trochę przyjemności w tym życiu.

Jeżeli Bóg mówi, „daj mi, daj mi, daj mi”, to jak mogę patrzeć na świat dookoła mnie i mówić, „Jestem tutaj dla was, jestem tutaj, aby wam służyć”. Jak mogę mówić za Pawłem, „Ja zaś jak najchętniej sam na koszta łożyć będę i samego siebie wydam za dusze wasze.” (2 Kor. 12:15) Jest to niemożliwe.

Jest także serce, które widzi Boga, jako Dawcę.

Bóg w rzeczywistości jest nieustającym Dawcą. Jedna osoba czuje, że Bóg jest ciągle wymagający, więc muszę czerpać jakiekolwiek przyjemności z tego świata. Będą to niegrzeszne przyjemności, ale moje przyjemności pochodzą ze świata, ponieważ Bóg jest wymagający.

A drugie serce widzi, że rzeka płynie w drugim kierunku. Bóg nie jest wymagający, lecz jest źródłem wszelkich dobrych darów, fontanną, z której dobre rzeczy wypływają, dawcą i Ojcem, który obdarowywuje swoje dzieci błogosławieństwami i łaskami. Kiedy taka osoba patrzy na potrzeby na tym świecie, jest ona chętna, aby ofiarować siebie. Nie czuje odpowiedzialności bycia źródłem, lecz widzi swoją rolę, jako przewodu, przez który łaska płynie od Boga, który jest źródłem dla potrzebujących w tym świecie.

Dlatego najważniejsze pytanie w tej serii kazań, to „jak postrzegasz Boga?” Kiedy patrzysz w górę, czy czujesz, że Bóg jest ciągle wymagający?

Czy czujesz, że jest on źródłem wszelkich dobrych darów?

Paweł wie, że jest to najważniejsza kwestia. Dlatego Paweł nie tylko pisze o tym, jak mamy dawać, ale także o tym, jaki jest Bóg.

Nie chcę żebyście tylko ufali mi, więc proszę, popatrzcie ze mną do Biblii i czytamy. Co Paweł mówi o tym, jaki jest Bóg? Czytamy werset osiem, 2 Kor. 9:8 „A władny jest Bóg udzielić wam obficie wszelkiej łaski, abyście, mając zawsze wszystkiego pod dostatkiem, mogli hojnie łożyć na wszelką dobrą sprawę,”

Bóg jest władny, jest on wszechmocny. I udzieli nam obficie wszelkiej łaski, abyśmy mogli być hojni. Bóg jest dawcą w tej sprawie, nie biorcą.

A teraz czytamy werset dziewiąty. „Jak napisano: Szczodrze rozdaje, udziela ubogim, Sprawiedliwość jego trwa na wieki.” Jest to cytat ze starego testamentu. Czytamy werset dziesiąty, „A ten, który daje ziarno siewcy i chleb na pokarm, da i pomnoży zasiew wasz, i przysporzy owoców sprawiedliwości waszej;” Paweł nam przypomina, że jest to Bóg, który dostarcza nam materiału siewnego do obsiewu. Bóg nie bierze od nas. Bóg jest dawcą.

Celem Pawła jest opisanie nam właściwego obrazu Boga. Boga, który objawia siebie w Biblii. Bóg, który istnieje w rzeczywistości jest Dawcą. Jeżeli masz inny obraz Boga, to nie będziesz mógł dawać ochotnie.

Łaska rewolucjonizuje naszą postawę wobec pieniędzy.

2011-06-02T10:02:00.000+02:00

„Nikt z nich nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.”

Naturalny sposób, w jaki traktujemy posiadłość i pieniądze jest taki: „to należy do mnie, na to ciężko pracowałem i to jest moje.”

A drugi sposób jest taki: „Wszystko, co mam dostałem od Boga. Nie jest to moje.”

Interesuje mnie takie pytanie, jeżeli człowiek ma to pierwsze podejście do pieniędzy, to jak jego podejście może tak naprawdę się zmienić. Jak człowiek może głęboko w swoim sercu zacząć mieć to drugie podejście? I odpowiedź to, że łaska może nas zmienić.

Jeden z najbardziej znanych angielskich autorów to Karol Dickens. Jedna z jego najbardziej znanych książek nazywa się „Opowieść wigilijna.” Opowiadanie to pokazuje głębokie doświadczenie i przemianę skąpca Ebenezera Scrooge’a. Scrooge jest samotnikiem, nie lubiącym ludzi, a dbającym jedynie o pomnażanie swojego majątku. W noc wigilijną ukazuje mu się duch Jakuba Marleya - jego zmarłego partnera w interesach, cierpiącego pod ciężarem łańcucha win, który wykuł sobie za życia. Ta wizyta ma uchronić Scrooge'a przed podobnym losem. W ciągu jednej nocy trzy duchy odwiedzą Scrooge’a. Pokazują mu swoje życie, swoją chciwość, i nawet pokazują mu, jakie są rezultaty jego zachłanności. Widzi on, że jego życie skończy się smutnie i samotnie. Myśli on, że jest za późno, aby coś zmienić. Jest zrozpaczony.

Jednak budzi się i jest pierwszy dzień świąt.

Łaska, która jest mu okazana to, szansa, aby się zmienić. To, co on dostaje to czas, aby żyć inaczej niż żył do tej pory. Dostaje świadomość, że sposób, w jaki żył do tej pory nie powoduje radości ani u niego, ani u innych. Druga szansa, którą dostaje to pewnego rodzaju łaska, i ta łaska zmienia go.

Na ostatnich stronach książki Scrooge jest innym człowiekiem. Kupuje prezenty dla ludzi w rodzinie i swoich pracowników. Jest jak małe dziecko, które kupuje prezenty dla swojej mamy. Raduje się z dawaniem. Na początku Scrooge dawał pieniądze tylko wtedy, kiedy ludzie błagali. A na końcu on sam wymyśla sposoby, jak może najlepiej pomagać ludziom w potrzebie. Kupując to, co będzie dla nich najbardziej potrzebne. Nie czekając aż oni poproszą o pomoc. Jego znajomi nie rozumieją, co spowodowało taką zmianę w jego życiu. Łaska go zmieniła.

Łaska, która jest okazywana Chrześcijanom jest o wiele bardziej wspaniała, niż to, co dostał Scrooge’a. Dostajemy nowy początek jak Scrooge, ale my dostajemy czyste konto, dostajemy przebaczenie grzechów, przeszłych i przyszłych. Dostajemy społeczność z Bogiem, za darmo, dzięki cenie, którą zapłacił Jezus. Jest nam dana obietnica, że pewnego dnia będziemy w raju z Bogiem. Żebyśmy byli pewni, że te obietnice się spełnią dla każdego dziecka Bożego, Bóg daje nam Ducha Świętego, „który jest rękojmią dziedzictwa naszego, aż nastąpi odkupienie własności Bożej.” Efez. 1:14

W nowym przymierzu każdemu uczestnikowi jest dany Duch Święty. Duch Święty działa w nas. Jedną z jego ról jest to, że jest on rękojmią. Co znaczy rękojmia? Rękojmia to gwarancja. Duch Święty jest gwarancją, ale czego? Jest on gwarancją naszego dziedzictwa. Zazwyczaj gwarancja jest ważna przez ograniczony czas. Jednak rękojmia naszego dziedzictwa jest ważna do czasu, aż nastąpi odkupienie własności Bożej. Czyli aż do momentu, kiedy będziemy z Bogiem w raju.

Dzieci Boże dostaną całe dziedzictwo dopiero w przyszłości. Jednak część już dostaliśmy i ta część jest gwarancją, że dostaniemy całość. Jeżeli masz Ducha Świętego, bądź pewny, że dostaniesz całe dziedzictwo. To są błogosławieństwa, które dostajemy dzięki hojności Bożej.

Przypominaj sobie codziennie o błogosławieństwach danych nam dzięki hojności Bożej, a będziesz czuć się bogaty. Jesteśmy bogaci. Jeżeli masz Jezusa, masz wszystko, a jeżeli nie masz Jezusa, nic nie masz.

Pomyśl o hojności Bożej. Jest to tak wspaniałe, że trudno jest ją pojąć. Jest to zbyt wspaniałomyślne. Ta łaska, którą dzieci Boże dostają jest tak wspaniała, że zmienia naszą perspektywę, co do wszelkich dóbr i pieniędzy. Skoro dostaliśmy tak dużo, darmo, z łaski, pragniemy być hojni wobec innych, jak Bóg jest hojny wobec nas. Skupiając się na hojności Bożej, łasce Bożej, nasza chciwość znika.

W biznesie pieniądze są najważniejszą miarą firmy. Jeżeli dana firma zarabia, to jest dobra. Jeżeli firma ma ładny lokal, zadowolonych pracowników, sprzedaje dużo towaru, ale nie zarabia, to jest nie jest dobra. To, co określa, czy jest to dobra firma, to pieniądze.

Podobnie jest w życiu Chrześcijanina. Pieniądze pokazują coś na jego temat. Można mówić o tym, jak bardzo kochasz swoich braci i siostry w Chrystusie. Ale to, co naprawdę pokazuje stan twojego serca, to pieniądze. Pieniądze pokazują, kim jest twój bóg. Człowiek bez wysiłku oddaje pieniądze swojemu bogu. Więc zastanów się nad tym, na co wydajesz pieniądze bez wysiłku? Może na ubrania, mieszkanie, romans, twoje bezpieczeństwo?

Jeżeli dawanie pieniędzy kościołowi i ubogim jest trudne, to coś oznacza.

2011-05-26T09:15:00.002+02:00

2011-05-26T09:15:00.000+02:00

26 maj

„Lecz służyć będziecie Panu Bogu waszemu, a On błogosławić będzie chlebowi twemu i wodom twoim; i odejmę niemoc z pośrodku ciebie” 2 Mojż. 23, 25

Co za wspaniała obietnica! Bogu służyć — samo to, już jest wielką radością. Poza tym, jest to przywilej, że błogosławieństwo Boże we wszystkich sprawach spoczywa na nas! Nasze codzienne, zwykłe życie będzie błogosławione, jeśli my sami poświęceni będziemy Bogu. Nasz Pan Jezus wziął chleb i pobłogosławił go; my także pożywamy z tego błogosławionego chleba. Jezus pobłogosławił wodę i przemienił ją w wino! woda, którą pijemy, jest lepsza, niż wino, które rozwesela ludzi, gdyż każda jej kropla zawiera w sobie błogosławieństwo Boże. Błogosławieństwo to spoczywa na człowieku Bożym i zawsze pozostanie na nim.

Nawet jeżeli mamy tylko chleb i wodę, niech będą Bogu za to dzięki, bo mamy to zapewnione. Tkwi to w danej nam obietnicy Pańskiej: „Chleb dany mu będzie, wody jego nie ustaną”. Z Bogiem przy stole naszym, nie tylko prosimy o błogosławieństwo, ale już je mamy z góry. Nie tylko w służbie Panu — ale i przy stole pobłogosławił nam. Bóg wiernie służy tym, którzy Jemu dobrze służą. To błogosławieństwo stołu nie pochodzi z zasług naszych, lecz z łaski Jego. W istocie jest to błogosławieństwo potrójne: zapewnił nam łaskę służenia Mu, karmi nas przez łaskę chlebem i błogosławi nam w łasce Swojej.

2011-05-19T09:48:00.000+02:00

Żądanie 42

Co Bóg złączył, niech żaden człowiek nie rozłącza – z łaski Bożej jeden mężczyzna związany jest z jedną kobietą aż do śmierci

Rzekli mu uczniowie: Jeśli tak się przedstawia sprawa męża i żony, nie warto się żenić. A On im powiedział: Nie wszyscy pojmują tę sprawę, tylko ci, którym jest dane. Albowiem są trzebieńcy, którzy się takimi z żywota matki urodzili, są też trzebieńcy, którzy zostali wytrzebieni przez ludzi, są również trzebieńcy, którzy się wytrzebili sami dla Królestwa Niebios. Kto może pojąć, niech pojmuje! (Mt 19:10-12)

Skoro tak się przedstawia sprawa małżenstwa, to nie warto się żenić?

Nic więc dziwnego, że kiedy Jezus zakończył nauczanie na temat małżeństwa i rozwodu (Mt 19:3-9), jego uczniowie byli skonsternowani surowością jego nauki. Dlatego powiedzieli: „Jeśli tak się przedstawia sprawa męża i żony, nie warto się żenić” (Mt 19:10). Ich reakcja potwierdza, że właściwie odczytujemy surowość wymagań Jezusa. Uczniowie uznali te wymagania za tak surowe, że doszli do wniosku, iż nie warto się żenić. Innymi słowy uznali, że skoro w gmachu „małżeństwo” nie ma tylnych drzwi, pozwalających na wyjście z niego, wobec tego lepiej jest w ogóle do niego nie wchodzić. Ich reakcja byłaby nieuzasadniona, gdyby Jezus pozwolił na rozwód w przypadku niewierności.

Odpowiedź Jezusa nie ma na celu obniżenie poprzeczki, aby małżeństwo stało się rzeczą mniej ryzykowną. Jezus w zasadzie stwierdził, że Bóg daje dary, które uzdalniają nas – w razie konieczności – do wytrwania w samotności, jak i wytrwania w trudnym małżeństwie. Innymi słowy łaska Boża sprawia, że powodzi nam się świetnie zarówno w życiu w samotności, jak i w małżeństwie. „Nie wszyscy pojmują tę sprawę, tylko ci, którym jest dane” (Mt 19:11). Nie chodzi tutaj o to, że jedni uczniowie otrzymują łaskę, a inni nie. Rzecz w tym, że cechą wyróżniającą ucznia Jezusa jest ta łaska (czyli wierne wytrwanie w samotności albo w małżeństwie). Naśladowcami Jezusa są „ci, którym jest dane”. Bóg daje nam łaskę do tego, abyśmy mogli wypełniać jego żądania.

Eunuch dla Królestwa Bożego

Jezus powiedział, że łaskę tę otrzymują ci, którym z różnych powodów nie wolno się żenić. „Albowiem są trzebieńcy, którzy się takimi z żywota matki urodzili, są też trzebieńcy, którzy zostali wytrzebieni przez ludzi, są również trzebieńcy, którzy się wytrzebili sami dla Królestwa Niebios. Kto może pojąć, niech pojmuje!” (Mt 19:10-12) W wersecie tym chodzi o to, że jeśli nie wstępujesz w związek małżeński albo jeśli jesteś po rozwodzie i nie możesz się z nikim związać, to nie jesteś w tym sam, lecz w grupie tych, którzy z przyczyn narzuconych przez innych nie mogą się z nikim związać, oraz tych, którzy ze względu na Królestwo Boże wybrali takie życie. W tych wszystkich przypadkach Bóg daje ludziom łaskę.

Słowa „Kto może pojąć, niech pojmuje!” przypominają inne wezwanie: „Kto ma uszy, niechaj słucha” (Mt 13:9, 32; 11:15). To znaczy, że znakiem ucznia Jezusa jest to, że ma uszy do słuchania, albo łaskę, by przyjąć powołanie do radykalnego szacunku dla małżeństwa. „Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a one idą za mną.” (J 10:27).

Głupota homoseksualizmu

Małżeństwo jest wspaniałym dziełem Boga i jest wielkim darem dla świata. Jest warte ksiąg, pieśni i poematów, a także poświęcenia mu całego swojego życia, a nie tylko jednego rozdziału w książce takiej jak ta. Współczesne lekceważenia małżeństwa smuciłoby Jezusa, a pomysł nazwania małżeństwem pary dwóch homoseksualistów lub lesbijek wywołałby jego oburzenie. Jezus nie nazwałby takiego związku małżeństwem. Pomimo współczucia odczuwanego z powodu rozbicia w dziedzinie seksualnej, Jezus nazwałby homoseksualizm grzechem, a próby uświęcenia tego grzechu poprzez nazwanie go małżeństwem nazwałby głupotą.

Jezus zareagowałby na taką głupotę tak samo, jak na pytanie faryzeuszów odnośnie odprawiania żon na podstawie przepisów zakonu Mojżeszowego. Odpowiedziałby nawiązaniem do stworzenia podkreślając, że Bóg stworzył małżeństwo jako związek mężczyzny z kobietą: „Czyż nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył mężczyznę i kobietę? I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i połączy się z żoną swoją, i będą ci dwoje jednym ciałem” (Mt 19:4-5). Jezus zdefiniowałby małżeństwo na podstawie opisu stworzenia człowieka jako mężczyzny i kobiety, oraz pierwotnego związku mężczyzny i kobiety jako jednego ciała. Wielkim smutkiem napełniłaby go świadomość tak wielkiego upodlenia małżeństwa i samego sensu tej instytucji, aby stała się ona przykrywką dla grzechu homoseksualizmu.

Czy rozwód i powtórne małżeństwo to grzech niewybaczalny?

Małżeństwo jest wspaniałą rzeczą, jednak rozwód i powtórne małżeństwo nie są grzechami niewybaczalnymi. Czasami ludzie pytają mnie, czy zgodnie z moim zrozumieniem nauki Jezusa rozwód jest grzechem niewybaczalnym. Uważam, że nie jest. Jezus zapowiedział, że jego krew będzie podstawą przebaczenia wszystkich grzechów (Mt 27:28). Dlatego mógł powiedzieć: „Zaprawdę powiadam wam: Wszystkie grzechy będą odpuszczone synom ludzkim, nawet bluźnierstwa, ilekroć by je wypowiedzieli. Kto by jednak zbluźnił przeciwko Duchowi Świętemu, nie dostąpi odpuszczenia na wieki, ale będzie winien grzechu wiekuistego” (Mk 3:28-29).

Na podstawie tych wspaniałych obietnic wiemy się, że przelana przez Jezusa krew jest podstawą do uzyskania przebaczenia grzechów. Przebaczenie to obejmuje wszystkie bez wyjątku grzechy. Przebaczenia grzechów dostępujemy za darmo, poprzez zawierzenie Jezusowi, że On nam je odpuścił. Aby uzyskać przebaczenie musimy postrzegać grzech jako grzech, oraz nienawidzić go jako czegoś, co znieważa Jezusa. Grzechem niewybaczalnym jest tylko taki grzech, którego człowiek nie chce wyznać i porzucić. Grzech niewybaczalny popełniany jest wtedy, kiedy człowiek przez tak długi czas przywyknie do jakiegoś grzechu, że nie chce go wyznać jako grzech i nie chce się od niego odwrócić. Tym, co Jezus nazwał „bluźnierstwem przeciwko Duchowi Świętemu” (Mt 12:31-32) oraz „grzechem wiekuistym” (Mk 3:29), jest uparte opieranie się pracy Ducha Świętego polegającej na przekonywaniu o grzechu, w rezultacie czego Duch Święty opuszcza grzesznika i pozostawia go w zatwardziałości serca, które nie jest zdolne do upamiętania się.

Rozwód i powtórne małżeństwo nie stanowią grzechu niewybaczalnego, tak samo jak nie stanowią go morderstwo, kradzież, kłamstwo, pożądliwość, cudzołóstwo i homoseksualizm. „Wszystkie grzechy będą odpuszczone synom ludzkim” (Mk 3:28). Bóg jest wierny i sprawiedliwy, dlatego wybacza grzechy i w ten sposób uhonoruje wartość ofiary swojego Syna w przypadku każdego człowieka, który wyzna swoje grzechy i zawierzy zbawczemu dziełu Jezusa.

Grzech małżeński jest grzechem tej samej kategorii, co kłamstwo, morderstwo i kradzież. Jeśli ktoś skłamie, popełni morderstwo, ukradnie coś albo porzuci współmałżonka, to problem nie polega na tym, czy jego grzech zostanie mu wybaczony. Problem polega na tym, czy grzesznik uzna swój występek za grzech, czy wyrzeknie się go oraz czy zrobi wszystko, co w jego mocy, aby naprawić wyrządzone zło.

Zazwyczaj spory wynikają nie z tego, czy rozwód i powtórne małżeństwo są grzechami niewybaczalnymi, ale czy są one w ogóle grzechami, które należy wyznać (jeśli się je popełniło) i wystrzegać się (w przyszłości). Jeśli ktoś kiedyś coś ukradł, to nikt nie powie tej osobie, że kradzież ta jest grzechem niewybaczalnym, skoro zabiegamy o to, aby osoba ta wyznała swój grzech i podjęła działania w kierunku zadośćuczynienia skrzywdzonym. Grzech nie jest niewybaczalny dlatego, że należy go wyznać jako grzech, porzucić jako niegodziwe postępowanie oraz w miarę możliwości naprawić wyrządzone nim zło.

Podobnie jest w przypadku rozwodu i powtórnego małżeństwa. Osoby winne tych grzechów nie należy wyłączać ze społeczności, tak samo, jak nie należy tak postępować w przypadku osób winnych rozboju, które nawróciły się. Konieczne jest jednak szczere wyznanie popełnionego grzechu, odwrócenie się od niego oraz postanowienie poprawy, podobnie jak w przypadku wszystkich innych popełnionych grzechów.

Jak ma postąpić naśladowca Jezusa po rozwodzie i powtórnym małżeństwie?

Czego oczekiwałby więc Jezus od swojego naśladowcy, który zgrzeszył rozwodząc się i zawierając powtórny związek małżeński? Oczekiwałby uznania decyzji o zawarciu powtórnego związku małżeńskiego za grzech, wyznania tego jako grzech i zabiegania o dostąpienie wybaczenia. Oczekiwałby także, aby nie rozwodzić się z obecnym współmałżonkiem. Uważam, że na taką interpretację woli Bożej wskazuje co najmniej pięć rzeczy.

1. Wydaje się, że chociaż Jezus uznawał zawieranie wielu związków małżeńskich za zło, to jednak uznawał je za małżeństwa. Kobiecie przy studni powiedział: „Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego teraz masz, nie jest twoim mężem” (J 4:18). Kobieta ta żyła z mężczyzną, chociaż nie zawarła z nim małżeństwa – nie było zawarcia przymierza. Wcześniej była pięciokrotnie mężatką, jednak mężczyzna, z którym żyła w czasie rozmowy z Jezusem, nie był jej mężem.

2. Jezus znał zakon Mojżeszowy (5 M 24), który zakazywał kobiecie powrotu do poprzedniego męża po zawarciu drugiego małżeństwa. Jednak w swoim nauczaniu nie podał niczego, co by ograniczyło tę klauzulę.

3. Dotrzymywanie warunków przymierza jest dla Jezusa sprawą zasadniczą, co zostało wykazane w poprzednim rozdziale (Żądanie 23). Dlatego zawarcie powtórnego małżeństwa nosi znamiona cudzołóstwa, jednak jest to związek realny i należy dochować w nim wierności. Małżeństwo po rozwodzie jest owocem grzechu, jednak nie oznacza to, że związek ten ma być cały czas grzeszny bez nadziei na oczyszczenie małżonków.

4. Biblia zawiera przykłady pokazujące w jaki sposób Bóg zamienia akty nieposłuszeństwa w działania zaplanowane przez niego samego. Jednym z takich przykładów jest grzech Izraelitów wyrażający się w żądaniu, aby byli tacy, jak inne narody i aby nad nimi panował król (1 Sm 12:19-22). Pomimo tego Bóg wykorzystał ustanowioną w wyniku grzechu instytucję króla jako początek rodu Mesjasza i królewskiej władzy Jezusa. Innym przykładem jest małżeństwo Dawida i Batszeby, zapoczątkowane grzechem cudzołóstwa i zamordowania jej męża. Czyn ten „nie podobał się Panu” (2 Sm 11:27), dlatego Pan pozbawił życia pierwsze dziecko, urodzone w tym związku (2 Sm 12:15, 18). Jednak Salomona, który był drugim dzieckiem z tego związku, Pan miłował i wyznaczył na króla nad jego ludem (2 Sm 12:24).

5. Poprzez upamiętanie się i przebaczenie dzięki krwi Chrystusa, a także dzięki dziełu uświęcenia przez obiecanego Ducha Świętego, małżeństwo zawarte w rezultacie grzechu może zostać poświęcone dla Boga, oczyszczone z grzechu i stać się środkiem łaski. Nie będzie ono doskonałym małżeństwem, jednak nie będzie tez przekleństwem. Może stać się wielkim błogosławieństwem.

Małżeństwo jest rzeczą ważną i cenną, jednak nie jest rzeczą wieczną ani najlepszą

Niewątpliwie żądane przez Jezusa dochowanie wierności małżeńskiej jest w naszej kulturze żądaniem radykalnym. Jest sprawdzianem pokazującym komu w naszym życiu służymy. Żądania Jezusa ustanawiają dla nas wysokie normy moralne. Wynika z nich jednak, że ten świat nie jest naszym ostatecznym domem. Jezus wyraźnie stwierdził, że małżeństwo jest wyznaczone jedynie na tym świecie: „Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie w niebie” (Mt 22:30). Małżeństwo jest więc błogosławieństwem, które przemija. Jest rzeczą wspaniałą, ale nie najlepszą. Jest rzeczą cenną, ale nie jest wieczne.

Dopiero perspektywa wieczności zapewnia wyjaśnienie dlaczego żądania Jezusa są tak radykalne. Zycie w samotności nie jest wcale tragedią, gdyż w takim wypadku należałoby uznać, że życie Jezusa było tragedią. Tragedią jest przemożne pragnienie doskonałego małżeństwa, w rezultacie czego zawarcie związku małżeńskiego staje się w naszym życiu bożkiem. Wymagania Jezusa są wysokie dlatego, że małżeństwo nie zaspokaja wszystkich naszych potrzeb, ani też nie powinno ich zaspokajać. Nie może stać się ono naszym idolem. Nie może i nie powinno ono zajmować w naszym życiu miejsca samego Jezusa. Małżeństwo jest rzeczą doczesną, a nasza relacja z Jezusem trwa wieczność. To, jak żyjemy w małżeństwie oraz w samotności pokazuje, czy Jezus jest naszym największym skarbem.

Rozmowa Jezusa z Samarytanką

2011-05-17T13:16:00.002+02:00

2011-05-12T09:09:00.000+02:00

12 maj

„Kto strzeże drzewa figowego, pożywa owocu jego; także, kto strzeże pana swego, uczczony będzie” Przyp. 27,18

Kto hoduje drzewo figowe, zbiera figi za swój trud, a kto dobremu Panu służy, ma w nagrodę cześć. Zaprawdę, Pan Jezus jest najlepszym naszym Panem, dostępujemy zaszczytu, gdy pozwala nam najdrobniejszą nawet służbę dla Siebie wykonać. Są tacy panowie w świecie, którym służyć jest przykro, źle jest strzec tylko samych jabłoni leśnych i w nagrodę jeść tylko kwaśne leśniówki. Lecz gdy służę memu Panu, strzegę drzewa figowego i otrzymuję najsłodsze figi. Służyć Jemu jest wielką radością, wytrwać przy Nim jest obowiązkiem moim, czego wynikiem zaś jest błogosławieństwo doczesne, a nagrodą — chwała wieczna.

Uczczeni będziemy, kiedy zebrany będzie plon służby naszej. Aniołowie, którzy teraz nam służą, uniosą nas do nieba, gdy pracę naszą na ziemi wykonamy. Niebo, gdzie Pan Jezus przebywa, będzie darowanym nam od Niego mieszkaniem. Sam Pan uczyni nas godnymi ciągłego obcowania z Nim. Któż wyobrazić sobie może pełną treść tej obietnicy: „kto strzeże Pana swego, uczczony będzie!”?

Boże Święty, pomóż, bym zawsze służył Tobie — memu Panu! Pozwól mi porzucić każdą myśl o chwale ludzkiej, aż do tej godziny, gdy Sam zechcesz mnie uczcić! Niechaj Duch Święty raczy uczynić ze mnie cierpliwego sługę, który niesie pokój Boży.

2011-05-05T09:20:00.000+02:00

Żądanie 41

Co Bóg złączył, niech żaden człowiek nie rozłącza, bo kto rozwodzi się i zawiera powtórny związek małżeński, ten cudzołoży

Ktokolwiek by rozwiódł się z żoną swoją i poślubił inną, popełnia wobec niej cudzołóstwo. A jeśliby sama rozwiodła się z mężem swoim i poślubiła innego, dopuszcza się cudzołóstwa. (Mk 10:11-12)

Każdy kto opuszcza żonę swoją, a pojmuje inną, cudzołoży, a kto opuszczoną przez męża poślubia, cudzołoży. (Łk 16:18)

Powiedziano też: Ktokolwiek by opuścił żonę swoją, niech jej da list rozwodowy. A Ja wam powiadam, że każdy, kto opuszcza żonę swoją, wyjąwszy powód wszeteczeństwa, prowadzi ją do cudzołóstwa, a kto by opuszczoną poślubił, cudzołoży. (Mt 5:31-32)

A powiadam wam: Ktokolwiek by odprawił żonę swoją, z wyjątkiem przyczyny wszeteczeństwa, i poślubił inną, cudzołoży, a kto by odprawioną poślubił, cudzołoży. (Mt 19:9)

Jezus ustanowił wyższe normy wierności małżeńskiej, niż Mojżesz bądź nauczyciele żydowscy w jego czasach. Nie potwierdził dopuszczanej przez zakon możliwości rozwodu (5 M 24) wyjaśniając, że została ona wprowadzona z powodu zatwardziałości serca (Mt 19:8), oraz dając do zrozumienia, że przyszedł aby temu zaradzić. W niniejszym rozdziale spróbujemy określić jak wysokie normy wierności małżeńskiej wprowadził Jezus.

Według zakonu Mojżeszowego rozwód nie usuwał stworzonej przez Boga jedności

Uważam, że Jezus widział wyższy standard relacji małżeńskich nie tylko w opisie stworzenia (1 M 2:24), lecz także w samym sformułowaniu w zakonie dopuszczalności rozwodu (5 M 24:1-4), które pokazuje, że rozwód i powtórne małżeństwo nie niszczy całkowicie wyjątkowej więzi jednego ciała, jaką tworzy relacja małżeńska. Rozważmy tę starotestamentową klauzulę:

Jeżeli ktoś pojmie kobietę za żonę, a potem zdarzy się, że ona nie znajdzie upodobania w jego oczach, gdyż on odkrył w niej coś odrażającego, to wypisze jej list rozwodowy, wręczy jej go i odprawi ją ze swego domu. Jeżeli ona odejdzie z jego domu i wyjdzie za mąż za innego, a także ten drugi mąż znienawidzi ją i również wypisze jej list rozwodowy, wręczy jej go i odprawi ją ze swego domu, albo też jeżeli ten drugi mąż, który ją pojął za żonę, umrze, to ten pierwszy jej mąż, który ją odprawił, nie będzie mógł ponownie pojąć jej za żonę, skoro została ona przezeń uznana za nieczystą, gdyż jest to obrzydliwością przed Panem. Nie sprowadzaj więc grzechu na ziemię, którą Pan, Bóg twój, daje ci w posiadanie. (5 M 24:1-4)

Charakterystyczną rzeczą w powyższej klauzuli jest to, że pomimo dopuszczalności rozwodu kobieta, która została odprawiona zanieczyszcza się wychodząc powtórnie za mąż (w. 4). Dlatego prawdopodobnie negatywna odpowiedź Jezusa na pytanie faryzeusze dotyczące dopuszczalności rozwodu wynikała nie tylko z zawartej w opisie stworzenia deklaracji pierwotnego celu małżeństwa (1 M 1:27 i 2:24), lecz także z implikacji klauzuli rozwodowej, zawartej w Księdze Powtórzonego Prawa (5 M 24:4), że powtórne zawarcie związku małżeńskiego po rozwodzie pomimo dopuszczalności zanieczyszcza rozwodników. Innymi słowy pisma Mojżesza zawierają wskazówki mówiące o tym, że rozwód dopuszczalny był ze względu na zatwardziałość serca ludzkiego, a sam rozwód i powtórne małżeństwo nie jest najlepszym sposobem uwielbieniem Boga.

Według zakonu Mojżeszowego kobieta odprawiona nie mogła powrócić do swojego pierwszego męża nawet po tym, jak umarł jej drugi mąż (gdyż jest to „obrzydliwością” – w. 4). Pokazuje to, że nie należy niszczyć drugiego związku małżeńskiego w celu przywrócenia pierwszego. Do tego tematu wrócę później, teraz tylko powiem, że nie należy rozwiązywać drugiego, ani nawet trzeciego małżeństwa zawartego w nieposłuszeństwie przykazaniom, lecz wyznać, że związek taki nie jest zgodny z pierwotnym zamiarem Boga, a mimo to jest uświęcony przez miłosierdzie Boże. W oczach Bożych jest lepszy, niż wielokrotne łamanie ślubów wierności.

Zakaz bez wyjątku

Ewangelie zawierają dwie wypowiedzi Jezusa, które są bezwarunkowym zakazem rozwodu i powtórnego zawierania związku małżeńskiego. W pierwszej z nich Jezus powiedział: „Każdy kto opuszcza żonę swoją, a pojmuje inną, cudzołoży, a kto opuszczoną przez męża poślubia, cudzołoży” (Łk 16:18). Wydaje się więc, że każdorazowe zawieranie związku małżeńskiego po rozwodzie Jezus nazywa cudzołóstwem. Jest to mocne stwierdzenie. Jezus nazwał ponowne zawarcie związku małżeńskiego po rozwodzie cudzołóstwem najwyraźniej dlatego, że uznaje pierwszy związek za nadal obowiązujący. Jezus zajmuje więc stanowisko sprzeczne ze zwyczajami żydowskimi w okresie, w którym każdy przypadek odprawienia żony dawał jej prawo do ponownego zamążpójścia.

W powyższej wypowiedzi Jezusa zawarta jest jeszcze jedna myśl: „kto opuszczoną przez męża poślubia, cudzołoży”. Prowadzi ona do wniosku, że cudzołóstwo popełnia nie tylko rozwodnik zawierający ponowny związek małżeński, ale też każdy, kto poślubia rozwódkę. Jest to tym bardziej niezwykłe, ponieważ kobieta odprawiona przez swojego męża nie jest winną rozwodu, ponieważ to jej małżonek odprawiając ją i żeniąc się z inną kobietą popełnia cudzołóstwo. Najwidoczniej nie miał żadnej podstawy do odprawienia swojej żony, to znaczy nie popełniła ona niczego, co by usprawiedliwiało rozwód. Niemniej jednak zgodnie powyższa wypowiedzią Jezusa każdy, kto poślubia porzuconą kobietę, „cudzołoży”.

Jest to twarde stwierdzenie. Kobieta, którą mąż porzucił aby ożenić się z inną, zostaje powołana przez Jezusa do okazywania świętości swoich ślubów małżeńskich oraz istoty przymierza małżeńskiego poprzez nie wychodzenie powtórnie za mąż. Ponieważ powyższe wypowiedzi nie zawierają żadnych wyjątków od tej zasady, a Jezus najwyraźniej odrzucił powszechną w kulturze żydowskiej zgodę na rozwód z prawem do ponownego zawarcia związku małżeńskiego, wobec tego pierwszym czytelnikom Ewangelii Łukasza trudno byłoby dostrzec jakieś wyjątki od powyższej zasady na podstawie rzekomej akceptacji żydowskiej tradycji rozwodów przez Jezusa.

Druga wypowiedź Jezusa z bezwarunkowym zakazem rozwodu i powtórnego zawierania związku małżeńskiego zawarta jest w Ewangelii Marka. Jezus powiedział: „Ktokolwiek by rozwiódł się z żoną swoją i poślubił inną, popełnia wobec niej cudzołóstwo. A jeśliby sama rozwiodła się z mężem swoim i poślubiła innego, dopuszcza się cudzołóstwa” (Mk 10:11-12). Wersety te stanowią powtórzenie pierwszej części wcześniejszej wypowiedzi Jezusa (Łk 16:18), jednak zawierają dalej posunięte stwierdzenie: cudzołoży nie tylko każdy rozwodnik, który powtórnie się żeni, ale także każda odprawiona kobieta, która ponownie wychodzi za mąż. Wersety te, podobnie jak wcześniejsza wypowiedź Jezusa (Łk 16:18), nie podają żadnego wyjątku od tej zasady.

Ponieważ Jezusa uważa zawieranie powtórnych związków małżeńskich po rozwodzie za cudzołóstwo, nawet w przypadku strony niewinnej rozwodu, wobec tego wydaje się, że te dwie wypowiedzi Jezusa (Łk 16:18 i Mk 10:11-12) zawierają bezwzględny zakaz zawierania powtórnych związków małżeńskich po rozwodzie. Oprócz tego inne wypowiedzi Jezusa (Mt 19:6 i Mk 10:9) potwierdzają, że Bóg połączył ze sobą pary małżeńskie i dlatego żaden człowiek nie powinien ich rozdzielać.

Czy Jezus dopuszcza rozwód w Mt 5:32?

Kwestia rozwodu i ponownego zawarcia związku małżeńskiego jest jednak kontrowersyjna z uwagi na inne wypowiedzi Jezusa: „A Ja wam powiadam, że każdy, kto opuszcza żonę swoją, wyjąwszy powód wszeteczeństwa, prowadzi ją do cudzołóstwa, a kto by opuszczoną poślubił, cudzołoży” (Mt 5:32), oraz: „Ktokolwiek by odprawił żonę swoją, z wyjątkiem przyczyny wszeteczeństwa, i poślubił inną, cudzołoży, a kto by odprawioną poślubił, cudzołoży” (Mt 19:9). Obydwie te wypowiedzi interpretuje się powszechnie jako zezwolenie na rozwód oraz ponowne zawarcie związku małżeńskiego w przypadku, gdy jedna ze stron dopuści się „niemoralności w dziedzinie seksualnej”. Czy jednak takie jest znaczenie tych wersetów, zwanych „klauzulą wyjątku”?

Treść pierwszego z powyższych wersetów („prowadzi ją do cudzołóstwa” Mt 5:32) wskazuje, że Jezus zakłada, iż w większości sytuacji każda kobieta odprawiona przez swojego męża będzie chciała ponownie wyjść za mąż. Jednak pomimo tych nacisków kulturowych na powtórne zawarcie małżeństwa przez odprawione kobiety, Jezus zabrania w takich wypadkach zamążpójścia. Treść jego słów wskazuje, że powtórny związek małżeński kobiety odprawionej bez powodu jest jednak cudzołóstwem: „każdy, kto opuszcza żonę swoją, prowadzi ją do cudzołóstwa” (Mt 5:32). Oznaczałoby to, że powtórne małżeństwo jest niegodziwe nie tylko w przypadku osoby, która dopuściła się niewierności w pierwszym związku małżeńskim, ale także w przypadku osoby, która w swoim pierwszym małżeństwie zachowała wierność współmałżonkowi. Innymi słowy Jezus zakazał zawierania powtórnych związków małżeńskich przez rozwodników na podstawie zasady nienaruszalności więzi małżeńskiej, a nie na podstawie przyczyn rozwodu.

Dlatego też powyższy werset (Mt 5:32) nie naucza, że w niektórych wypadkach godziwe jest zawarcie powtórnego związku małżeńskiego po rozwodzie. Wręcz przeciwnie – werset ten potwierdza, że powtórny związek małżeński po rozwodzie jest cudzołóstwem, nawet jeśli jest on zawierany przesz osobę, która w poprzednim związku dochowała wierności swojemu współmałżonkowi, i że mężczyzna, który odprawia swoją żonę jest winny jej cudzołóstwa polegającego na zawarciu powtórnego związku małżeńskiego, i że każdy, kto poślubia opuszczoną przez swojego męża, nawet jeśli mu w niczym nie zawiniła, także popełnia cudzołóstwo. Stąd końcowy wniosek tej wypowiedzi: „a kto by opuszczoną poślubił, cudzołoży”.

Zanim jednak przejdziemy do omówienia klauzuli dopuszczającej rozwód, przyjrzyjmy się podobnej wypowiedzi Jezusa na ten temat.

Klauzula wyjątku w Mt 19:9

Druga wypowiedź Jezusa, która zdaje się zawierać klauzulę dopuszczającą rozwód i powtórne małżeństwo, brzmi następująco: „A powiadam wam: Ktokolwiek by odprawił żonę swoją, z wyjątkiem przyczyny wszeteczeństwa, i poślubił inną, cudzołoży, a kto by odprawioną poślubił, cudzołoży” (Mt 19:9). Czy przedstawiony tutaj wyjątek oznacza, że w określonych okolicznościach osoba będąca w związku małżeńskim może rozwieść się i zawrzeć nowy związek? Tak przecież uważa większość komentatorów oraz naśladowców Jezusa. Ja jednak uważam, że werset ten na coś takiego nie pozwala. Myślę, że pomocne może tutaj okazać się moje świadectwo opisujące zmianę mojego punktu widzenia w tej kwestii.

Przez całe swoje dorosłe życie uważałem, że cudzołóstwo i porzucenie współmałżonka stanowią uzasadnioną podstawę do rozwodu i zawarcia powtórnego związku małżeńskiego. W takim klimacie żyłem, a wypowiedź Jezusa zawartą w Mt 19:9 interpretowałem jak potwierdzenie tych opinii, nawet pomimo tego, że zgodnie z moim zrozumieniem pozostała nauka Nowego Testamentu wskazywała na przeciwną opinię. Nadszedł jednak czas, w którym moje zrozumienie tej kwestii uległo zachwianiu.

Najpierw zaczęło mnie zastanawiać dlaczego zawarte w Ewangelii Marka i Łukasza bezwzględne potępienie przez Jezusa rozwodu i powtórnego małżeństwa (Mk 10:11-12 oraz Łk16:18) nie zostało powtórzone w Ewangelii Mateusza. Jeśli Ewangelia Mateusza zawiera klauzulę dopuszczalności rozwodu i powtórnego małżeństwa, to dlaczego nie powtarza zakazu zawartego w tamtych ewangeliach? Nie dawało mi spokoju założenie przyjmowane przez wielu autorów, że Ewangelia Mateusza opisuje szczegółowo kwestie, które dobrze rozumieli ówcześni słuchacze Jezusa, a także czytelnicy Ewangelii marka oraz Łukasza.

Czy rzeczywiście słuchacze Jezusa zakładali, że nauczanie Jezusa potępiające rozwód i powtórne małżeństwo dopuszcza wyjątki od tej zasady? Zacząłem mieć co do tego poważne wątpliwości. Dlatego zacząłem dokładniej analizować nauczanie Jezusa o małżeństwie zawarte w Ewangelii Mateusza pod kątem jego ewentualnej zgodności z absolutnym zakazem rozwodów i powtórnego małżeństwa, zawartym w Ewangelii Marka oraz Łukasza.

Kolejną rzeczą, która mnie zastanawiała, była kwestia terminologii. Dlatego w Ewangelii Mateusza występuje słowo porneiav (porneja – niemoralność w dziedzinie seksualnej), a nie moiceia (moicheia), które oznacza cudzołóstwo? Przecież w małżeństwie niemoralność seksualna jest cudzołóstwem. Jednak w Ewangelii Mateusza Jezus używa słowa oznaczającego ogólnie niemoralność w dziedzinie seksualnej, bez szczególnego odniesienia do niewierności małżeńskiej. Wydaje się, że prawie wszyscy komentatorzy biblijni przyjmują założenie, że w kontekście tej wypowiedzi Jezusa porneja odnosi się do cudzołóstwa. Dlaczego ewangelista Mateusz nie użył słowa oznaczającego wprost cudzołóstwo (moicheia), skoro dokładnie o taki grzech mu chodziło?

W trakcie tych rozważań zauważyłem pewną interesującą rzecz. W Ewangelii Mateusza termin porneja występuje tylko w kilku miejscach – 5:32 i 19:9 oraz w 15:9, gdzie występuje razem z moicheia. Wynika stąd, że ewangelista Mateusz używa terminu porneja dla określenia grzechu innego, niż cudzołóstwo. Czy z tego wynikałoby, że termin porneja ma w Ewangelii Mateusza oznacza coś innego, niż niewierność małżeńską (cudzołóstwo) i należy go rozumieć jako na przykład kazirodztwo albo nierząd?

Kolejną wskazówkę w moich rozważaniach na ten temat znalazłem w Ewangelii Jana (J 8:41), w scenie w której przywódcy żydowscy oskarżali Jezusa o to, że urodził się z powodu niemoralności seksualnej marki (porneja). Przywódcy żydowscy nie akceptowali faktu urodzenia Jezusa przez dziewicę, dlatego uważali, że jego matka – Maryja, dopuściła się niemoralności seksualnej, w rezultacie czego urodził się Jezus. Na podstawie tego wersetu zacząłem analizować zawarty w Ewangelii Mateusza opis narodzin Jezusa (Mt 1:18-20).

klauzule dopuszczające rozwód a zaręczyny Józefa i Maryi

W opisie narodzin Jezusa Józef i Maryja nazywani są mężem (aner) i żoną (gyne), pomimo, że byli ze sobą jedynie zaręczeni. Wynika to prawdopodobnie z faktu, że w języku greckim terminy „mąż” i „żona” oznaczają także „mężczyznę” i kobietę”, a także dlatego, że w tamtych czasach zaręczyny pociągały za sobą o wiele poważniejsze zobowiązanie, niż obecnie. Ewangelista opisuje, że Józef postanowił odprawić Maryję (rozwieść się z nią), pomimo że byli ze sobą jedynie zaręczeni i nie byli jeszcze mężem i żoną (Mt 1:19). Użyty w tym opisie termin „opuścić” (apolu`sai) występuje jednocześnie w innych miejscach: Mt 5:32 oraz Mt 19:9. Najważniejszy jest tutaj opis ewangelisty, który pisze, że Józef był człowiekiem prawym i postanowił odprawić Maryję dlatego, że w jego oczach dopuściła się grzechu niemoralności seksualnej (porneja). Innymi słowy w relacji ewangelisty Józef jak człowiek sprawiedliwy chciał postąpić zgodnie z przyjętymi normami.

Jedynie Ewangelia Mateusza opisuje ten kryzys wewnętrzny Józefa, który zastanawiał się czy poślubić swoją narzeczoną, która w jego pierwotnym zrozumieniu dopuściła sie grzechu niemoralności seksualnej (porneja). Ewagelia opisuje, że Józef był człowiekiem =sprawiedliwym, dlatego postanowił odprawić Maryję. Opis ten wskazuje na to, że ewangelista Mateusz nie uznawał odprawiania żony w takich sytuacjach za niegodziwość. Takie postępowanie nie zamykałoby Józefowi (ani Maryi) możliwości zawarcia ponownego związku małżeńskiego.

Ponieważ jedynie Ewangelia Mateusza zawiera tę relację opisującą ten problem, dlatego jedynie ten ewangelista odczuwał konieczność doprecyzowania, że bezwzględny zakaz Jezusa odnośnie rozwodów i powtórnego małżeństwa nie obejmuje sytuacji analogicznych, do sytuacji Józefa i Maryi. Z tego też powodu Ewangelia ta zawiera klauzulę dopuszczalności rozwodu: „Ktokolwiek by odprawił żonę swoją, z wyjątkiem przyczyny wszeteczeństwa [porneja], i poślubił inną, cudzołoży, a kto by odprawioną poślubił, cudzołoży”.

Ogólne zastrzeżenie wobec takiej interpretacji wynika z tego, że wypowiedzi Jezusa opisane w Mt 19:3-9 i Mt 5:31-32 dotyczą małżeństwa, a nie osób zaręczonych. Zgodnie z tą logiką dopuszczalność rozejścia się wyrażona w słowach „z wyjątkiem przyczyny wszeteczeństwa” nie dotyczy małżeństw. Uważam jednak, że podawany przez zwolenników tej interpretacji kontekst jest właśnie istotą klauzuli dopuszczającej rozwód. Interpretacja dopuszczalności rozwodu zależy od punktu widzenia. Nie uważam za bezcelową taką oto interpretację wypowiedzi Jezusa zawartej w Mt 5:32: „A Ja wam powiadam, że każdy, kto opuszcza żonę swoją, wyjąwszy powód wszeteczeństwa [porneja] w okresie zaręczyn, prowadzi ją do cudzołóstwa”. W takiej interpretacji Jezus wyraźnie stwierdza, że działanie jakie zamierzał podjąć jego ziemski opiekun – Józef, polegające na oddaleniu Maryi z powodu grzechu pornei, nie byłoby rzeczą niesprawiedliwą. Byłoby godziwe. Klauzula dopuszczalność rozwodu dotyczy właśnie tego rodzaju sytuacji.

Taka interpretacja klauzuli dopuszczalności rozwodu posiada kilka zalet:

· Nie narzuca niezgodności wypowiedzi Jezusa w Ewangelii Mateusza z jego jasnym, bezwzględnym zakazem rozwodów i powtórnych małżeństw zapisanym w Ewangelii Marka i Łukasza.

· Wyjaśnia dlaczego w klauzuli dopuszczającej rozwód w Ewangelii Mateusza występuje termin porneja, a nie moicheja.

· Pokrywa się z występującym w Ewangelii Mateusza zastosowaniem terminu porneia (wszeteczeństwo) w znaczeniu innym, niż użyty w Mt 15:19 termin moicheja (cudzołóstwo).

· Pasuje do szerszego kontekstu sytuacji, w której Józef postanowił odprawić Maryję (Mt 1:19).

Jakie z tej surowej zasady wynikają wnioski dla małżeństwa? O tym powiemy w następnym rozdziale.

2011-04-30T07:56:00.000+02:00

Ewangelia kontra Subiektywność

2011-04-28T09:41:00.000+02:00

Nasze serca są odciągane od ewangelii przez subiektywność. Subiektywność znaczy, że podstawą naszego związku z Bogiem są nasze zmieniające się uczucia i emocje.

Bóg stworzył nas z emocjami. Czasami czujemy się wspaniali, radośni i wdzięczni. Wtedy prawdopodobnie czujemy się błogosławieni przez Boga. Ale są także inne dni. Dni, które zaczynają się tak: dzwoni budzik, dzwoni i dzwoni, jesteś niewyspany, nie chcesz wstawać. Zanim wstaniesz z łóżka zaczynasz słyszeć głos w głowie. „dzisiaj jest czwartek, o nie, mam spotkanie z szefem. Czy on dowiedział się o tym, co zrobiłem?” Wstajesz z łóżka i dalej słyszysz głos, „powinienem zacząć ćwiczyć, ale plecy mnie bolą. Co to za problem z samochodem, który się wczoraj pojawił? Ciekawe ile to będzie kosztowało, aby go naprawić. Ach, jeszcze nie zapłaciłem czynszu.”

Wchodzisz do kuchni, aby zrobić śniadanie i słyszysz, „co to za bałagan, nie powinienem oglądać telewizji wczoraj wieczorem, ale jestem leniwy. Czemu nikt mi nie pomaga w tym domu? Nie ma kawy!?!”

„Ja już nie mam siły.”

Czy są takie dni?

Codziennie mamy pewien wybór, aby słuchać siebie i naszych nieustannie zmieniających się emocji, albo mówić sobie o niezmieniających się prawdach, o tym, kim jest Bóg i co on uczynił dla nas na krzyżu.

Życie jest trudne, pełne problemów, ale także radości. Jeżeli biernie słuchasz siebie, to większość dni twojego życia będzie emocjonalną kolejką górską. Będziesz wysoko, a pół godziny później w dolinie.

Czy jest dziwne, że jesteśmy nieszczęśliwi? W praktyce fundamentem naszego życia są nasze emocje. To nie jest Bożym planem. Zamiast biernie słuchać siebie, musimy mówić. Musimy przypominać sobie ewangelię.

Naszym problemem jest to, że za bardzo skupiamy się na sobie i naszych uczuciach. Za bardzo patrzymy na nasze wnętrze, kiedy powinniśmy patrzeć na to, co Jezus uczynił na krzyżu za nas.

To o czym teraz mówię jest jednym z największych problemów w moim życiu osobistym. Przez ostatnie sześć miesięcy, może od czasu jak Stoverowie wrócili do Stanów, zacząłem mieć takie małe depresje. Czasami przez dwa albo trzy dni z rzędu byłem bardzo smutny, było mi bardzo trudno pracować, było mi trudno udawać, że wszystko jest w porządku albo nawet bawić się z dziećmi.

Te doliny nie zaczynały się bez powodu. Raz dostałem telefon od moich rodziców o tym, jakie są poważne problemy w mojej rodzinie w Stanach. A po tej rozmowie byłem w dolinie przez dwa dni. Także konflikt w zborze dotyczący wytrwania świętych był powodem kilku takich dni. Niedawno dowiedziałem się, że mój brat rezygnuje ze swojego stanowiska w zborze i czułem, że jeżeli pozwolę na to, to znowu będę w takiej dolinie.

Co to za pastor? Co to za przykład dla innych? Moje życia przez ostatnich kilka miesięcy naprawdę wyglądało jak emocjonalna kolejka górska. Nie miałem stabilnego fundamentu. Za bardzo skupiłem się na sobie zamiast na Jezusie. Za bardzo słuchałem siebie, zamiast mówić sobie ewangelię.

Ale chwała Bogu, że Duch Święty, używając kazania, którego słuchałem i Sary, która rozmawiała ze mną, pokazał mi, że moje zachowanie jest grzeszne. Jestem wdzięczny Bogu, że pokazał mi, że nie mogę biernie słuchać siebie, muszę mówić.

To, co jest subiektywne zmienia się nieustannie jak piasek w morzu. Ale to, co jest obiektywne jest stabilne jak skała. Kiedy patrzymy na nasze wnętrze to skupiamy się na tym, co jest subiektywne, zmieniające się i tymczasowe. Kiedy patrzymy na zewnątrz, na to, co Jezus uczynił, to żyjemy według tego, co nigdy się nie zmienia, co jest całkowicie prawdziwe i wiarygodne. Marcin Luter pisał, „prawość Chrystusa jest całkowicie na zewnątrz nas i ponad nami”.

Jak w praktyce możemy mówić sobie ewangelię? Ja mam cztery pomysły.

Po pierwsze, ucz się ewangelii na pamięć, żebyś mógł mówić sobie ewangelię. To są fragmenty, które polecam.

Rzym. 8:31-34 Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale go za nas wszystkich wydał, jakżeby nie miał z nim darować nam wszystkiego? Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Przecież Bóg usprawiedliwia. Któż będzie potępiał? Jezus Chrystus, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież wstawia się za nami.

Izaj. 53:3-6 Wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, mąż boleści, doświadczony w cierpieniu jak ten, przed którym zakrywa się twarz, wzgardzony tak, że nie zważaliśmy na niego. Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony. Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni. Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich.

Rzym. 3:23-26 Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej, I są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, Którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów, Dla okazania sprawiedliwości swojej w teraźniejszym czasie, aby On sam był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który wierzy w Jezusa.

Rzym. 5:6-11 Wszak Chrystus, gdy jeszcze byliśmy słabi, we właściwym czasie umarł za bezbożnych. Rzadko się zdarza, że ktoś umrze za sprawiedliwego; prędzej za dobrego gotów ktoś umrzeć. Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł. Tym bardziej więc teraz, usprawiedliwieni krwią jego, będziemy przez niego zachowani od gniewu. Jeśli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Syna jego, tym bardziej, będąc pojednani, dostąpimy zbawienia przez życie Jego. A nie tylko to, lecz chlubimy się też w Bogu przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przez którego teraz dostąpiliśmy pojednania.

1 Kor. 15:3-4 Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism I że został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych wzbudzony według Pism,

2 Kor. 5:21 On tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

Gal. 2:21 Nie odrzucam łaski Bożej; bo jeśli przez zakon jest sprawiedliwość, tedy Chrystus daremnie umarł.

Po drugie, módl się ewangelią. To nie jest skomplikowane. Po prostu dziękuj Bogu za błogosławieństwo życia wiecznego, kupione przez śmierć Jezusa. Wyznaj, że dzięki działaniu Jezusa na krzyżu masz społeczność z Bogiem, która umożliwia ci modlitwę. Dziękuj, że Jezus wziął gniew Boży za ciebie. Dziękuj Mu, że dzięki krzyżowi Jezusa, jesteś pojednany z Bogiem co umożliwia to, że Duch może mieszkać w tobie prowadząc cię, umacniając cię, abyś mógł oprzeć się grzechowi i służyć Bogu.

Po trzecie, śpiewaj ewangelię. Słuchaj chrześcijańskiej muzyki. Jeżeli musisz, kup dobrą muzykę. Ale większość z nas ma dostęp to Internetu w domu, więc możesz słuchać muzyki za darmo przez NP. grooveshark. I nie tylko słuchaj muzyki na niby Chrześcijańskiej, ale szukaj pieśni, które mówią o tym, co Jezus uczynił za nas, nie pieśni, które mówią o nas i o tym, co czujemy albo co zrobimy dla Jezusa. To nie jest grzech, aby czasami śpiewać o naszych postanowieniach, aby iść za Jezusem. NP.

Postanowiłem iść za Jezusem /3x
Nie wrócę już, nie wrócę już.

Ale powinniśmy częściej śpiewać, aby uwielbiać Bogu za to, co on uczynił.

Pan łaskę słabym dał,

I pokornym dom w mieście swym.

Pan mrok zamienia w dzień,

Uświęceniem jest martwych ciał.

Bo Pan, wybawieniem jest,

Wodą pośród skał,

Światłem w ciemną noc.

Bo Pan, wybawieniem jest,

Sam wykupił nas i pokonał śmierć.

Po czwarte, przypominaj sobie jak ewangelia cię zmieniła. Paweł jest tego dobrym przykładem. Trzydzieści kilka lat po swoim nowym narodzeniu Paweł pisał, „Mimo to, że przedtem byłem bluźniercą i prześladowcą, i gnębicielem, ale miłosierdzia dostąpiłem,”

Paweł nigdy nie zapomniał kim był zanim Bóg przez ewangelię go zmienił. Musimy pod tym względem naśladować Pawła. Każdy z nas może powiedzieć, przedtem byłem _____________ . (Kłamcą albo złodziejem, albo cudzołożnikiem, albo jeszcze innym grzesznikiem). Ale Bóg interweniował i zmienił mnie. Bóg zmienił moje serce. Bóg mnie zbawił.

Przypominaj sobie o tym, co Bóg czynił w twoim życiu. Polecam żebyś pisał swoje własne świadectwo o tym, jak Bóg działał w twoim życiu. Nie tylko pisz, „ja przyjąłem Jezusa.” Lecz pisz o tym, jak Bóg jest święty i jak byłeś obiektem jego gniewu z powodu konkretnego grzechu. Nie wstydź się opisywać grzechy, które były w twoim życiu. I wtedy pisz o tym jak Bóg zbawił cię i zmienił. To będzie zachęta dla ciebie i może także dla innych.

Na zakończenie powiem, że jeżeli będziemy bierni, to ewangelia nie będzie centrum naszego życia. Naturalnie jesteśmy legalistami. Naturalnie żyjemy pod potępieniem. Naturalnie słuchamy naszych uczuć a fundament naszego życia jest subiektywny. Jeżeli tylko słuchasz dzisiejszego kazanie i nic z tym nie robisz, to ewangelia nie stanie się centrum twojego życia. Kiedy obudzisz się jutro rano, będziesz miał wybór, aby albo słuchać siebie albo mówić.