środa, 10 lutego 2010

Pięćdziesiąt powodów dla których Chrystus cierpiał i umarł

44. ABY ZNISZCZYĆ WROGOŚĆ POMIĘDZY RASAMI LUDZKIMI


On ... zburzył w ciele swoim stojącą pośrodku przegrodę z muru nieprzyjaźni, On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka i pojednać obydwóch z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, zniweczywszy na nim nieprzyjaźń; i przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy są blisko.

Efezjan 2:14-16


Podejrzenie, uprzedzenie i upokarzające postawy pomiędzy Żydami a ludźmi narodów (nie-Żydami) w czasach Nowego Testamentu były tak poważne jak dzisiejsza wrogość rasowa, etniczna i narodowa. Jednym z przykładów tego typu antagonizmu jest to, co wydarzyło się w Antiochii pomiędzy Kefasem (czasami nazywanym jako Piotr) a Pawłem. Paweł wspomina tę historię: „A gdy przyszedł Kefas do Antiochii, przeciwstawiłem mu się otwarcie, bo też okazał się winnym. Zanim bowiem przyszli niektórzy od Jakuba, jadał razem z poganami; a gdy przyszli, usunął się i odłączył z obawy przed tymi, którzy byli obrzezani” (Galacjan 2:11-12).


Piotr żył w wolności Jezusa Chrystusa. Pomimo tego, że był żydowskim chrześcijaninem, jadł on z nie-żydowskimi przyjaciółmi. Oddzielający mur legł w gruzach. Wrogość została pokonana. Chrystus umarł, aby to osiągnąć. Ale wtem przybyli do Antiochii pewni bardzo konserwatywni Żydzi. Kafas spanikował. Obawiał się krytyki. Więc odstąpił od swojej społeczności z nie- Żydami.


Zobaczył to apostoł Paweł. Co uczynił? Czy służył statusowi quo? Czy zachowywał pokój z konserwatywnymi gośćmi i bardziej wolnymi żydowskimi chrześcijanami w Antiochii? Klucz do zachowania Pawła znajduje się w tych słowach: „Spostrzegłem, że nie postępują zgodnie z prawdą ewangelii” (Galacjan 2:14). Jest to decydujące stwierdzenie. Segregacja rasowa i etniczna jest kwestią ewangeliczną! Lęk Kefasa i odsunięcie się ze społeczności międzyetnicznej były: „niezgodne z prawdą ewangelii”. Chrystus umarł, aby zburzyć ten mur. A Kefas budował go na nowo.


Dlatego więc Paweł nie służył statusowi quo i nie podtrzymywał pokoju zaprzeczającemu ewangelii. Skonfrontował on Kefasa publicznie: „Jeśli ty, będąc Żydem, po pogańsku żyjesz, a nie po żydowsku, czemuż zmuszasz pogan żyć po żydowsku?” (Galacjan 2:14). Mówiąc inaczej, odsunięcie się ze społecznosci z nie-żydowskimi chrześcijanami przez Kefasa było śmiercionośną wiadomością: Musisz stać się w pełni jak Żydzi, aby być w pełni zaakceptowanym. A Chrystus umarł właśnie po to, aby unieważnić ten przesąd.

Jezus umarł, aby stworzyć całkiem inny sposób w jaki ludzkie rasy mogą pojednać się ze sobą. Rytuał i rasa nie są podstawą radosnego bycia razem. Chrystus jest tą podstawą. Wypełnił on prawo doskonale. Wszystkie aspekty prawa, które dzieliły ludzi zakończyły się w nim – oprócz jednego: ewangelii Jezusa Chrystusa. Niemożliwością jest wybudowanie trwałej jedności pomiędzy rasami przez mówienie, że wszystkie religie mogą przyjść razem jako równie prawdziwe. Jezus Chrystus jest Synem Bożym. Bóg zesłał Go na świat jako jeden i jedyny środek zbawienia grzeszników i pojednania ras ludzkich na wieczność. Jeśli zaprzeczymy temu, to podważymy samą podstawę wiecznej nadziei i niekończącej się jedności pomiędzy ludami. Przez swoją śmierć na krzyżu dokonał on czegoś kosmicznego, nie czegoś lokalnego. Bóg i człowiek zostali pojednani. Tylko kiedy rasy ludzkie odnajdą to i będą się tym cieszyć, będą miłować się i radować sobą nawzajem na wieczność. Pokonując naszą alienację z Bogiem, Chrystus pokonuje również podziały pomiędzy rasami ludzkimi.


z ksiązki "50 reasons why Jesus came to die" Autor: John Piper. Used by permission of Crossway Books, a publishing ministry of Good News Publishers, Wheaton, Il 60187 USA www.crossway.org

Brak komentarzy: