Sola Gratia

 „Wy bowiem byliście martwi z powodu waszych upadków o grzechów.”

- Efezjan 2:1

Byliście martwi!

Tak jak Łazarz, który był trzy dni w grobie. Jego ciało już śmierdziało. Nie było dla niego nadziei. Tacy byliśmy. Nie było nawet iskry życia w nas, która mogłaby usłyszeć powołanie Jezusa. Która mogłaby odpowiadać na jego głos. Która mogłaby wstać i wyjść z grobu.

Ile procent zmartwychwstanie Łazarza to działanie Łazarza?

Kiedy Bóg ożywia martwe kości, te kości będą żyć.

Czy masz przyjaciela, dla którego nie ma nadziei? Który jest tak twardy i grzeszny, że na sto procent nie odwróci się od grzechu? Módl się. Ponieważ Bóg może ożywić martwe kości.

Bóg nie potrzebuje, żeby była iskra życia w człowieku, żeby mógł go ożywić. Módl się, nasz Bóg jest wszechmocny i może spowodować nowe narodzenie w życiu ludzi duchowo martwych, tak jak zrobił to dla ciebie.

Bóg zaprowadził proroka Ezechiel do doliny, która była pełna kości. Ezechiel pisze, „kazał mi przejść dokoła nich, a oto było ich bardzo dużo w tej dolinie i były zupełnie wyschłe. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, czy ożyją te kości? I odpowiedziałem: Wszechmocny Panie, Ty wiesz. I rzekł do mnie: Prorokuj nad tymi kośćmi i powiedz do nich: Kości wyschłe! Słuchajcie słowa Pana! Tak mówi Wszechmocny Pan do tych kości: Oto Ja wprowadzę do was ożywcze tchnienie i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie ciałem, i powlokę was skórą, i dam wam moje ożywcze tchnienie, i ożyjecie, i poznacie, że Ja jestem Pan.”

Na pewno Siedlce czy Łuków nie są jak ta dolina suchych kości. Na pewno jest trochę wiary, trochę życia. Ale powiedzmy, że nawet nie ma najmniejszej ilości wiary. Powiedzmy, że my jesteśmy siewcami, którzy sieją ziarno i nie mamy najmniejszego pola, które miałoby dobry grunt. Nie martw się. Bóg jest w stanie przygotować dla siebie dobry grunt. Bóg jest w stanie zmienić najbardziej kamieniste pole w miękką, piękną glebę.

Bóg ma moc i ma prawo, aby zmieniać kamienne serca i ożywiać ludzi, nawet tych zupełnie wyschłych.

Byliśmy martwi, byliśmy z natury warci tylko gniewu, zupełnie tak, jak pozostali.

Teraz czytamy od wersetu czwartego, „Ale Bóg.”

Ale Bóg - wszystko zmienił.

Paweł nie napisał, „Ale wy mieliście wiarę. Ale wy odeszliście od grzechu. Ale wy przyjęliście Jezusa.

Nawet nie mówi, „Ale dzięki współpracy z Bogiem udało wam się nawrócić się.”

Nie!

Co martwi ludzie mogą zrobić? Suche kości nie mogą słyszeć, ani wstać.

Byliśmy martwi. Kochaliśmy ciemność i unikaliśmy światłości. Byliśmy z natury warci gniewu, zupełnie tak, jak pozostali.

„Ale Bóg,

który jest bogaty w miłosierdzie, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował, i nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił.”

Duch wstawia się za świętymi

„Temu zaś, który według mocy działającej w nas potrafi daleko więcej uczynić ponad to wszystko, o co prosimy albo o czym myślimy,” - Efezjan 3.20

Czasami myślimy, że Bóg nie odpowiada na nasze modlitwy, kiedy tak w rzeczywistości odpowiada, ale czyni coś więcej niż to, o co prosiliśmy. Np. pewna kobieta w Stanach prosiła Boga przez wiele lat, żeby mogła urodzić dziecko. Ale nie zaszła w ciążę. Pewnego dnia była bardzo sfrustrowana, że tyle kobiet nie kocha swoich dzieci, nawet zabija je zanim się urodzą, a ona tak pragnie zajść w ciążę i nie może. Wtedy zmieniła swoją modlitwę i poprosiła Boga, żeby mogła być kimś w rodzaju matki dla przynajmniej jednego dziecka. Kilka miesięcy później założyła fundację, która doradza kobietom, które zaszły w ciążę i myślą o aborcji. Pomaga im znaleźć rodzinę, która zechce zaadoptować dziecko. Czasami nawet jest w stanie pomagać kobietom, żeby miały środki, które są im potrzebne, aby same wychowywały dziecko. Przez ostatnie kilka lat pomogła setki dzieciom. Bóg nie odpowiedział na jej modlitwę dokładnie tak, jak zaplanowała. Boży plan dla niej był inny, a Boży plan jest doskonały. Więc czasami Bóg nie robi tego, o co prosimy, ponieważ czyni coś bardziej doskonałego

Teraz jest bardzo dobry czas, aby dodać, że musimy modlić się z pokorą, rozumiejąc, że nie znamy szczegółów planu Bożego. Bóg w swojej łasce objawił nam dużo. Posiadamy więcej objawienia niż ludzie kiedykolwiek w przeszłości. Wiemy, że Bóg działa w swoim kościele, żebyśmy stali się podobni do Jezusa. Ale szczegóły jak to zrealizuje nie są nam objawione. Więc bądź pokorny w modlitwie, pamiętając, że nie znasz całego planu Bożego.

Ta kobieta nie grzeszyła, kiedy prosiła Boga o dziecko. Możemy śmiało prosić Boga o to, co pragniemy. Ale kiedy nie dostajemy tego, o co prosiliśmy to znaczy, że Boży plan jest bardziej doskonały niż to, o co prosiliśmy. Kiedy prosimy o coś, co nie jest dla nas najlepsze, Duch Święty interweniuje i modli się za nas. Ponieważ duch Święty zna Boży doskonały plan i wie, kiedy nasze prośby są błędne. Słuchajcie wspaniałej obietnicy, „Podobnie i Duch wspiera nas w niemocy naszej; nie wiemy bowiem, o co się modlić, jak należy, ale sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach. A Ten, który bada serca, wie, jaki jest zamysł Ducha, bo zgodnie z myślą Bożą wstawia się za świętymi.” (Rzym. 8:26-27)

Duch wstawia się za świętymi. To jest jeszcze jedno błogosławieństwo dane nam w kościele. Takie obietnice powinny powodować, że każdy zapragnie stać się dzieckiem Bożym. A jednocześnie powinny powodować radość dla tych, którzy już są dziećmi Bożymi. To daje nam pewność w modlitwie. Módl się i proś Boga o dobre rzeczy. Proś Boga o błogosławieństwa. Proś Boga o to, co jest najważniejsze i trwałe. Proś Boga o to, żeby wypełniła się Jego wola. A jeżeli modlisz się błędnie, jeżeli prosisz o coś, co nie byłoby dobre, wtedy Duch Święty interweniuje i wstawia się za ciebie.

To nie jest opis daru duchowego „mówienie językami.” Ponieważ ten dar jest dany tylko niektórym ludziom. A Duch Święty wstawia się za każdym, kto jest święty, czyli każdym, kto jest bez grzechu w Bożych oczach, ponieważ jest w Chrystusie.

Więc śmiało módl się z pewnością, że jeżeli prosisz o to, co nie jest dobre, Duch Święty będzie prosić o to, co jest doskonałe.

Boże Priorytety

"Temu zaś, który według mocy działającej w nas potrafi daleko więcej uczynić ponad to wszystko, o co prosimy albo o czym myślimy, Temu niech będzie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia na wieki wieków." -Efezjan 3.20-21

Proszę zwrócić uwagę na wyraz, „według mocy działającej w nas.” Bóg działa w nas. Co to znaczy nas? To kościół Boży. Kościół Boży jest głównym tematem w tym liście. Bóg działa w nas. Bóg działa, aby zmienić nas od wewnątrz, żebyśmy stali się doskonali, to znaczy dojrzali. Natomiast my często prosimy Boga o zewnętrzne działanie.

Ludzie, którzy dostali ten list od Pawła mieszkali w Efezie. Największą, najważniejszą, najpiękniejszą rzeczą w ich mieście była świątynia Artemidy. Świątynia ta była jednym z cudów świata i ludzie z całego świata przyjeżdżali, aby ją oglądać. W świątyni pracowało tysiące kapłanek, które kusiły mężczyzn w mieście, aby przyszli do świątyni.

Mogę sobie tylko wyobrazić, że często ludzie w zborze w Efezie prosili Boga, aby zniszczył tą świątynię, żeby ich dzieci nie musiały być wychowane w tak niemoralnym mieście. Ale Bóg nie zniszczył świątyni. Chociaż byłaby to dla Boga łatwa rzecz do zrobienia. Bóg pozwolił, żeby świątynia ta funkcjonowała jeszcze trzysta lat po tym, jak został założony zbór w Efezie. Czemu Bóg pozwolił na takie pokusy? Jeżeli mam rację, że Chrześcijanie w Efezie prosili Boga, aby zniszczył świątynię Artemidy, to czemu Bóg nie zburzył tej niemoralnej religii. Ponieważ przede wszystkim Bóg chce działać w środku swoich dzieci. Bóg chciał zrobić coś w życiu swoich dzieci w Efezie. Bóg nie zmienił ich sytuacji, lecz działał wśród nich, aby zmienić ich serca. Boża moc działa w nas.

Możemy nauczyć się czegoś o modlitwie. Kiedy modlimy się, Boże priorytety muszą stać się naszymi priorytetami. Czy Bożym priorytetem jest zdrowie twojego ciała czy zdrowie twojego serca? Czy Bożym priorytetem jest nasza sytuacja czy nasze podejście do sytuacji? Czy Bożym priorytetem jest twój materialny, czy twój duchowy stan?

Słyszałem pewną historię o spotkaniu modlitewnym. Ludzie zgromadzili się razem, aby modlić się za pewną kobietę (nazwijmy ją Marią), która była poważnie chora z rakiem i było prawdopodobne, że umrze niedługo. Na spotkaniu ludzie modlili się coraz bardziej gorliwie, żeby Bóg uzdrowił Marię. Ale jedna kobieta pomodliła się, „Panie wiemy, że jesteś w stanie uzdrowić Marię, więc prosimy cię żebyś to uczynił, ale jeżeli taka nie jest twoja wola, to prosimy cię żebyś dał jej łaskę, aby spokojnie umarła. Daj jej spokojne serce i ufność w Jezusa, który wstał z martwych. Pozwól, żeby mogła być dobrym świadectwem przed swoim mężem i dziećmi. Daj jej radość i wiarę. Amen.”
Z powodu tej modlitwy zapanowało duże napięcie w pokoju. Inni ludzie potraktowali tę kobietę, która w ten sposób się pomodliła, jako osobę bez wiary.
Proszę mnie zrozumieć, możemy modlić się o cuda i prosić Boga, aby uzdrowił chorych ludzi w cudowny sposób. I Bóg czasami w swojej łasce uzdrawia chorych. Ale jest także mądrą modlitwą prosić Boga, aby dał lekarzowi wiedzę, aby ten wyleczył chorobę. Ale przede wszystkim w takich sytuacjach musimy pamiętać priorytetach Bożych. Nasz cielesny stan jest drugorzędny. Najważniejsze jest, czy chory człowiek dalej ufa Panu, czy dalej raduje się, dalej uwielbia Boga. Kiedy gromadzimy się, aby modlić się za chorego człowieka, możemy śmiało prosić Boga o uzdrowienie, ale przede wszystkim prośmy Boga o to, co jest najważniejsze. Kiedy jesteś w trudnej sytuacji, to nie tylko wołaj do Boga, aby zmienił twoją sytuację, ale proś Boga, aby zmienił ciebie poprzez tę trudną sytuację.

Które rzeczy w moim życiu są najważniejsze? O co powinienem najczęściej się modlić? Wiara w Boga, moja świętość, żebym był wierny mojej żonie, żebym wiernie głosił Pismo, miłość do Boga miłość do innych.

Rozłożony Dom

„Żeby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych” -Ef. 3.17

Czemu Paweł prosi Boga, żeby Chrystus zamieszkał w sercach czytelników? Czy nie wierzymy, że Chrystus mieszka w sercu każdego swojego dziecka od momentu nowego narodzenia? Tak Jezus nauczał swoich uczniów przed ukrzyżowaniem w Ew. Jana rozdział 14. Czytamy od wersetu szesnastego,

„Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki. Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie. Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was. Jeszcze tylko krótki czas i świat mnie oglądać nie będzie; lecz wy oglądać mnie będziecie, bo Ja żyję i wy żyć będziecie. Owego dnia poznacie, że jestem w Ojcu moim i wy we mnie, a Ja w was.”

Jezus nauczał, że jeżeli jesteś Chrześcijaninem, to jesteś w Nim a on w Tobie. To jest zrozumiałe. Jesteś członkiem ciała Jezusa i w tym sensie jesteś w nim. I chociaż Jezus jest dzisiaj w ciele, siedząc po prawej stronie Boga Ojca, to jest w tobie przez Ducha Świętego.

Więc jeżeli Jezus nauczał, że jest w nas to, czemu Paweł prosi Boga, żeby Chrystus zamieszkał w sercach naszych? Myślę, że klucz jest w słowie „zamieszkać.” Podam taki przykład. Powiedzmy, że młoda para kupuje stary dom i od razu się do niego przeprowadza. Ale wiele rzeczy nie jest zrobionych tak, jak oni by chcieli. Potrzebny jest poważny remont. Zaczynają remontować, mieszkając w tym domu. Malują pewne pokoje, zmieniają stare żyrandole na modne lampy, dodają dużą werandę, pracują na podwórku żeby ogród był taki, jaki im się podoba. I po piętnastu latach wreszcie czują, że ten dom bardzo dobrze im pasuje.

Myślę, że modlitwa Pawła jest o to, żeby Jezus zamieszkał w naszych sercach i żeby nasze serca były coraz bardziej odpowiednie dla Niego. Paweł pragnie, żeby Jezus pracował nad naszymi sercami. To nie jest prośba, żeby Jezus był tylko obecny, lecz żeby zamieszkał w naszych sercach i zmienił je. Żeby wyremontował serca swoich dzieci, tak żeby mu pasowały.

Czy twoje serce jest wygodnym domem dla Jezusa? Czy Jezus czuje się jak w domu w twoim sercu? Jak często prosisz Boga o to, aby zmienił twoje serce, żeby stało się wygodnym domem dla Jezusa?

Przeczytam dla was fragment, który opisuje jak ma wyglądać zmiana w życiu Chrześcijanina.

Kol. 3:5-17
Umartwiajcie tedy to, co w waszych członkach jest ziemskiego: wszeteczeństwo, nieczystość, namiętność, złą pożądliwość i chciwość, która jest bałwochwalstwem, Z powodu których przychodzi gniew Boży.
Niegdyś i wy postępowaliście podobnie, kiedy im się oddawaliście; Ale teraz odrzućcie i wy to wszystko: gniew, zapalczywość, złość, bluźnierstwo i nieprzyzwoite słowa z ust waszych;
Nie okłamujcie się nawzajem, skoro zwlekliście z siebie starego człowieka wraz z uczynkami jego,
A przyoblekli nowego, który się odnawia ustawicznie ku poznaniu na obraz tego, który go stworzył,
W odnowieniu tym nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, cudzoziemca, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz Chrystus jest wszystkim i we wszystkich,
Przeto przyobleczcie się jako wybrani Boży, święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość, Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem,
jeśli kto ma powód do skargi przeciw komu: Jak Chrystus odpuścił wam, tak i wy.
A ponad to wszystko przyobleczcie się w miłość, która jest spójnią doskonałości.
A w sercach waszych niech rządzi pokój Chrystusowy, do którego też powołani jesteście w jednym ciele; a bądźcie wdzięczni.
Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie; we wszelkiej mądrości nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny, pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając Bogu w sercach waszych;
I wszystko, cokolwiek czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa, dziękując przez niego Bogu Ojcu.”

Paweł opisał w tym fragmencie dokładnie jak ma wyglądać remont w sercu człowieka.

Modlitwa Pawła

Efezjan 3.14-21

Musimy modlić się używając umysłu, który jest kształtowany prawdą. Zwrócimy uwagę na werset czternasty. Paweł pisał, „Dlatego zginam kolana moje przed Ojcem.” Paweł miał konkretny cel, o który się modlił.

Modlitwy Pawła są sensowne. Np. w pierwszych trzech rozdziałach listu do Efezjan Paweł porusza teologiczne tematy takie jak wybranie, przeznaczenie, odkupienie, synostwo, zapieczętowanie, ożywienie i pojednanie. Paweł wie, że cielesny człowiek odrzuci to nauczanie. Dlatego w pierwszym rozdziale prosi Boga, żeby Duch Święty pomógł czytelnikom zrozumieć. „Aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia ku poznaniu jego, I oświecił oczy serca waszego, abyście wiedzieli, jaka jest nadzieja, do której was powołał, i jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego,” Paweł prosił o mądrość dla nas.

A teraz od początku czwartego rozdziału Paweł zmienia temat i będzie nauczać o praktycznym życiu kościoła. Dlatego prosi Boga w tej modlitwie, żebyśmy mieli moc, aby czynić te rzeczy, które będzie kazał nam czynić.

Wtedy, kiedy Paweł nauczał trudne do zaakceptowania tematy, prosił Boga, aby otworzył nasze oczy, żebyśmy je zrozumieli. A wtedy, kiedy naucza o praktycznym posłuszeństwie, prosi Boga, żebyśmy mieli moc, aby czynić to, co musimy czynić. Modlitwy Pawła pasują do sytuacji, w której jest. Paweł modli się z namysłem.

Kiedy Maja była bardzo mała to zawsze modlitwa się tymi słowami, „Dziękuję za mamę, za tatę, za Michasię, za nasz dom i samochód. Dziękuję za zabawki. -Amen” Zawsze modliła się tak samo. Ale teraz, kiedy jest trochę bardziej dojrzała, kiedy siadamy do stołu, ona dziękuje Bogu za jedzenie. Jeżeli będziemy jechać samochodem, to prosi Boga o bezpieczną podróż. Zanim pojdzie spać, prosi Boga o dobry sen. Już nie mówi tego samego, obojętnie w jakiej jest sytuacji. Modlitwa jest inteligentną rozmową z Bogiem.

Pamiętasz, kiedy Piotr wyszedł z łodzi, aby iść do Jezusa i z powodu braku wiary zaczął się topić? To był dobry moment, aby pomodlić się, „Panie ratuj mnie.” A kiedy weszli bezpiecznie do łodzi i Jezus uspokoił burzę, to był dobry moment, aby złożyć Mu pokłon. Kiedy pojawia się w twoim życiu pokusa, to jest moment, aby prosić Boga o moc, aby nie grzeszyć. Kiedy twój znajomy pyta o Boga, to jest moment, aby prosić Ducha, aby poruszył twoimi słowami serce znajomego. Kiedy widzisz bunt w oczach twojego dziecka, to jest moment, aby prosić Boga, żeby zmienił jego serce. Modlitwa jest inteligentną rozmową z Bogiem. Musimy modlić się z namysłem.

Sarah służy u nas w domu robiąc niezliczoną ilość dobrych rzeczy. Np. uczy nasze dzieci czytać, pisać i literować po angielsku, gotuje, sprząta, pomaga dzieciom odrabiać lekcje z Polskiej szkoły, pierze, prasuje ubrania itd. Powinienem być wdzięczny za to, co ona robi i wyrażać moją wdzięczność słowami. A powiedzmy, że codziennie mówię jej, „Sarah, bardzo dziękuję za dobrą kawę, która mi zrobiłaś, robisz najlepszą kawę.” Powiedzmy, że codziennie dziękuje jej za to samo. To jest lenistwo. Muszę używać mojego umysłu, aby zwracać uwagę na inne rzeczy, które ona robi i dziękować jej też za nie. Nie mogę zawsze zwracać uwagę na jedną rzecz. Tak samo jest z modlitwą do Boga. Nie możemy stać się leniwi i zawsze dziękować Bogu za te samy rzeczy. Jesteśmy z natury leniwi i łatwiej jest nam dziękować często za te same rzeczy. Ale Bóg czyni tysiące rzeczy, miliony dobrych rzeczy dla nas. Jeżeli sam nie pamiętasz działania Bożego, to otwieraj Pismo i czytaj np. pierwszy rozdział listu do Efezjan. W tym jednym rozdziale jest wymienione wiele działań Bożych wobec jego kościoła. Nie bądź leniwy, lecz użyj swojego umysłu, aby uwielbiać Boga.

Kościół (zgromadzenie zbawionych grzeszników) istnieje dla Boga.

„Aby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebieskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą,” -Efezjan 3.10

Teraz zwrócimy uwagę na słowa „przez kościół.” Bożym planem jest żeby anioły poznały mądrość Bożą przez kościół. Bożym doskonałym planem jest użycie tych, których wybrał, których przeznaczył, których zbawił, których ożywił, których przyłączył do Jezusa, aby pokazać swoją mądrość.

My często skupiamy się na tym, co zbawienie znaczy dla nas. Zbawienie dla nas to przebaczenie grzechów. Zbawienie to wieczność z Bogiem w niebie. Ale proszę pamiętaj, że kiedy Bóg czyni jedną rzecz, ona czyni także dziesięć tysięcy innych rzeczy. Kiedy Bóg ciebie zbawił, to nie tylko zbawił cię po to, żebyś mógł żyć wiecznie w niebie. Bóg cię zbawił po to, co będzie mógł czynić przez ciebie w twoim czasie na ziemi. Bóg cię zbawił nie tylko do wiecznego raju, lecz do dobrych uczynków, które sam przeznaczył dla ciebie.

Zbawienie jest początkiem. Dopiero od momentu zbawienia Bóg działa przez ciebie, aby malować swoje arcydzieło. Bóg tylko przez swój kościół pokazuje swoją mądrość, łaskę, miłość.

Błędne jest myślenie, że zbawienie jest naszym ostatecznym celem. Zbawienie jest początkiem życia ku Bożej chwale. Zbawienie jest początkiem życia pełnego dobrych uczynków. Zbawienie jest początkiem Bożego działania przez ciebie, aby wpływać na świat i wszechświat. Bóg działa przez swój kościół. Kiedy Bóg cię zbawił, to nie uczynił tylko jednej rzeczy. Czyli nie tylko sprawił, że będziesz w niebie. Przez ten jeden cud, Bóg zmienił twoje życie od tego momentu do twojej śmierci.

To znaczy, że kościół (zgromadzenie zbawionych grzeszników) istnieje dla Boga. Bóg stworzył kościół dla siebie. Żeby pełnił konkretną służbę. Bóg nas zbawił ku uwielbieniu wielkość swojej łaski. Czyli żeby cały wszechświat poznał i dziwił się Jego łaską.

Paweł powtarza to samo kilka razy w tym liście.

Efez. 1:5-6 „Przeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej, Ku uwielbieniu chwalebnej łaski swojej,” Powiem to samo po swojemu, Bóg przeznaczył nas do adopcji, żeby została objawiona Jego łaska.

Efez. 1:11-12 „W którym też przypadło nam w udziale stać się jego cząstką, nam przeznaczonym do tego od początku według postanowienia tego, który sprawuje wszystko według zamysłu woli swojej, Abyśmy się przyczyniali do uwielbienia chwały jego,”

Bóg, który czyni wszystko co chce, cały czas, przeznaczył nas abyśmy stali się jego własnością, abyśmy przyczyniali się do uwielbienia chwały jego.

Efez. 1:13-14 „W nim i wy, którzy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię zbawienia waszego, i uwierzyliście w niego, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym, Który jest rękojmią dziedzictwa naszego, aż nastąpi odkupienie własności Bożej, ku uwielbieniu chwały jego.” Jesteśmy zapieczętowani, dostaliśmy rękojmię aż nastąpi odkupienie. Dlaczego? Ku uwielbieniu chwały Jego.

Paweł ciągle powtarza to samo. Bóg nas zbawił do konkretnego celu.

Efez. 2:5-7 „I nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem - łaską zbawieni jesteście - I wraz z nim wzbudził, i wraz z nim posadził w okręgach niebieskich w Chrystusie Jezusie, Aby okazać w przyszłych wiekach nadzwyczajne bogactwo łaski swojej”

Kościół istnieje dla Boga. Bóg cię zbawił żebyś stał się członkiem kościoła, żeby mógł pokazać swoją chwałę poprzez ciebie. Żebyś mógł odbijać Jego chwałę.

Mógłbym teraz opisać wiele praktycznych sposobów, jak my w kościele możemy odbijać Bożą chwałę.

Bóg kochał nas, kiedy my Go nie kochaliśmy. Więc my możemy w ten sposób kochać innych ludzi dookoła nas. Nawet ludzie ze świata kochają ludzi, którzy kochają w zamian. Ale my w kościele doświadczyliśmy Bożej miłości i możemy kochać tak, jak on kocha.

Bóg służył nam, kiedy nie byliśmy w stanie mu się odwdzięczyć. My możemy w ten sam sposób służyć innym. Nie tylko służyć mając nadzieję, że potem ci ludzie coś zrobią dla nas. Ale służyć ludziom, którzy ani na to nie zasłużyli, ani nam się nie odwdzięczą.

Najlepszym obrazem łaski Bożej jest kościół.

„Aby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebieskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą,” -Efezjan 3.10



Chciałbym zwrócić uwagę na słowo „różnorodna” w wersecie dziesiątym. Dosłownie oznacza to „różnobarwny” albo „wielokolorowy.” Chciałbym żebyście wyobrazili sobie teraz ogromne płótno malarskie i artystę, który maluje używając wielu pędzli na raz. Każdy pędzel jest całkiem zwyczajny. Większość z nich jest mała i wydaje się, że mają bardzo niewielki wpływ na całość obrazu. Artysta, który maluje to Bóg. Nie możemy wyobrazić sobie Boga, ponieważ jest on Duchem. Płótno to historia świata i trudno jest nam ją sobie wyobrazić, ponieważ jesteśmy jej częścią. A pędzle to kościół Boży. Każdy mały pędzel to dziecko Boże. Każdy pędzel tworzy wyjątkowy kolor i szczegół. Niektóre pędzle używają jasnych kolorów, a niektóre ciemniejszych. Niektóre pędzle malują większy kawałek płótna, a niektóre mniejszy. Niektóre pędzle malują przez długi czas, a niektóry bardzo krótko. Ale to artysta jest tym, który planuje barwy i rozmiary. Artysta używa każdego pędzla, aby namalować mały kawałek ogromnego obrazu. Wszystko ładnie razem pasuje i jest to obraz mądrości Bożej. W centrum obrazu jest Jezus na krzyżu. Jest to centralny punkt, na którym skupiają się oczy publiczności.

Ale co to za publiczność? Anioły – dobre i niedobre. Bóg chce, żeby anioły poznały Jego łaskę i miłosierdzie, żeby też mogły Go uwielbiać. Anioły nie są uczestnikami łaski Bożej tak jak my w kościele. Ani niedobre anioły, ani dobre. Kiedy niedobre anioły zgrzeszyły, Bóg nie zaplanował sposobu, aby zbawić je od kary. A dobre anioły nigdy nie zgrzeszyły, więc nie były uczestnikami łaski. Anioły nie poznają Bożej łaski ani przez doświadczenie, ani przez stworzenie. A Bóg chce, żeby poznały wielkość Jego łaski.
Najlepszym obrazem łaski Bożej jest kościół. Kościół to jest zgromadzenie niegodne grzeszników, których Bóg zbawił z łaski. Boży kościół jest ogromnym przepięknym arcydziełem jego łaski. Kiedy Jego arcydzieło będzie całkowiecie gotowe, będzie to idealny obraz Bożej łaski. Chociaż same anioły nie skorzystały z łaski Bożej, to poznają ją przez kościół i będą Go wiecznie uwielbiać.

Objawienie i Iluminacja

„Bo zapewne słyszeliście o darze łaski Bożej, która mi została dana dla waszego dobra, Że przez objawienie została mi odsłonięta tajemnica, jak to powyżej krótko opisałem. Czytając to, możecie zrozumieć moje pojmowanie tajemnicy Chrystusowej, Która nie była znana synom ludzkim w dawnych pokoleniach, a teraz została przez Ducha objawiona jego świętym apostołom i prorokom,” (Efezjan 3.2-5)

W tych wersetach czytamy, że Bóg objawił Pawłowi pewną tajemnicę. Kiedy autorzy Nowego Testamentu mówią o tajemnicach, to chodzi o pewne rzeczy, które Bóg planował od początku świata, lecz nie objawiał ludziom przez długi czas. A teraz Bóg objawia przez Pawła to, co było przez tysiące lat tajemnicą. Bóg zna miliardy rzeczy, których nigdy nam nie objawił. Objawił nam tylko pewne rzeczy i to nam wystarcza, aby żyć dla Niego. Biblia mogłaby być dwa razy większa. Bóg mógłby objawić nam o wiele więcej, jeżeli by chciał. Ale Bóg objawił nam dokładnie tyle ile chciał i to, co jest objawione wystarcza nam. Biblia jest doskonała.

My w kościele jesteśmy ze wszystkich ludzi pod tym względem najbardziej błogosławieni, ponieważ posiadamy już całe Pismo. Nikt wcześniej nie miał tyle objawione, co my mamy. Bóg nie objawił ludziom w starym testamencie tego, co jest nam dzisiaj objawione. Jezus chodząc ze swoimi uczniami nawet im nie objawił tego, co jest nam dzisiaj objawione.

Innym działaniem Ducha Świętego jest objawienie, a innym iluminacja. Duch Święty napisał Biblię, to jest objawienie. A kiedy osoba w dwudziestym pierwszym wieku czyta Biblię, Duch Święty może iluminować jej znaczenie fragmentu. Obajwienie i iluminacja to dwa różne działania Ducha. Możemy dzisiaj korzystać z obu, jak nikt w historii świata.

Chciałbym pokazać jak bardzo jesteśmy błogosławieni. Porównuję nas z uczniami Jezusa. Uczniowie Jezusa znali stary testament i słyszeli słowa Jezusa na własne uszy. Ale często źle je rozumieli, a wiele rzeczy w ogóle nie rozumieli. Np. Jezus im wiele razy powiedział, że umrze i potem wstanie z martwych. Ale kiedy Jezus został ukrzyżowany, byli rozczarowani, a kiedy wstał z martwych, byli zdziwieni. Jednym z powodów ich braku zrozumienia jest fakt, że nie mieli dwóch wielkich błogosławieństw, które my w kościele posiadamy.
Po pierwsze mamy całe Pismo Święte – czyli objawienie. W nim jest wszystko, co jest nam potrzebne, aby poznać Boga i żyć ku Jego chwale.
Po drugie mamy Ducha Świętego – który działa aby iluminować objawienie. Duch Święty zamieszkuje każdego z nas, cały czas. Tak nie było zanim powstał kościół. Duch Święty pomaga nam zrozumieć to, co jest objawione.

Pojednanie w Kościele

„Ale teraz wy, którzy niegdyś byliście dalecy, staliście się w Chrystusie Jezusie bliscy przez krew Chrystusową. Albowiem On jest pokojem naszym, On sprawił, że z dwojga jedność powstała, i zburzył w ciele swoim stojącą pośrodku przegrodę z muru nieprzyjaźni, On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka I pojednać obydwóch z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, zniweczywszy na nim nieprzyjaźń; I przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy są blisko. Albowiem przez niego mamy dostęp do Ojca, jedni i drudzy w jednym Duchu.

Efezjan 3.13-18

Jezus pojednał pogan i Żydów w jednym nowym ciele, którym jest kościół Boży. Jezus zniszczył wszelkie bariery rasowe, kulturowe i narodowe. Jeżeli jesteś w Chrystusie, to jesteś w jednym cielem z Żydami, Niemcami, Murzynami, Rosjanami, Tajlandczykami itd. Jezus nie tylko podjednał człowieka z Bogiem, lecz Jezus także pojednał człowieka z innymi ludźmi, którzy wcześniej byli oddzieleni.

Rasizm aż do dzisiaj jest poważnym problemem na świecie. A odpowiedzią na rasizm jest kościół Boży. W stanach zjednoczonych około sto siedemdziesiąt lat temu w południowych stanach pracowało tysiące Afrykańskich niewolników. Niektórzy biali Amerykanie zaczęli nauczyć Afrykanów jak czytać po angielsku. Kiedy Afrykanie zaczęli czytać Biblię, upamiętali się i stali się Chrześcijanami. A będąc Chrześcijanami chodzili na zgromadzenia w niedziele. Ale to bardzo nie podobało się białym. Więc przestali uczyć ich czytać.

Albo powiem przykład, który jest bardziej powszechny. Od czasu do czasu słyszę o takiej misji jak „misja do Żydów w Nowym Jorku.” I misja polega na tym, że pewni Chrześcijanie ubierają się jak Żydzi, obchodzą niektóre żydowskie zwyczaje i głoszą ewangelię Żydom, aby założyli zbór dla Żydów. Taki pomysł nie pasuje do nowego testamentu. Jest całkowicie przeciwny Bożemu celowi, aby założyć w Nowym Jorku zbór żydowki, zbór irlandzki, zbór polski, zbór rosyjski czy zbór afrykański. Jezus umarł, aby pojednać narody w kościele. Musimy przyjąć ludzi do naszego zboru, nawet jeżeli nie są dokładnie tacy jak my. Powinniśmy dążyć do tego celu. Jedność w ciele Jezusa.
To nie jest przesada, aby powiedzieć, że Jezus umarł aby pojednać narody. Tak jest napisane, staliście się ... bliscy przez krew Chrystusową. Często skupiamy się na tym, że przez krew Jezusa człowiek został pojednany z Bogiem, i tak jest. Ale jest także prawdą, że przez krew Jezusa narody zostały pojednane. Jezus umarł, aby zniszczyć rasizm.

Chciałbym zwrócić uwagę na wyrażenie, „zburzył w ciele swoim stojącą pośrodku przegrodę z muru nieprzyjaźni,” Mówiąc w przenośni, istniał mur pomiędzy Żydami i poganami. Żydzi patrzyli na pogan z góry i z tego powodu poganie nienawidzili Żydów i ich prześladowali. Ale istniał także fizyczny mur pomiędzy Żydami i poganami. Dookoła świątyni Heroda stał ogromny zdobiony mur. Co kilka metrów wisiał znak, „poganom wstęp wzbroniony pod karą śmierci”. Jeżeli poganin chciał wejść do świątyni Heroda, to musiał najpierw obrzezać się, oczyścić się, czyli przez wyznaczony czas jeść tylko koszerne jedzenie, nie mieć kontaktu z innymi poganami, umyć się według przepisów i dopiero wtedy mógł wejść za mur. Ale Jezus zburzył w ciele swoim stojącą pośrodku przegrodę z muru nieprzyjaźni.” Dzięki Jezusowi nie ma muru. Każda osoba, obojętnie skąd pochodzi, może iść bezpośrednio do Boga przez Jezusa Chrystusa. Każdy ma dostęp do tronu Bożego, obojętnie z którego narodu pochodzi. „Albowiem przez niego mamy dostęp do Ojca, jedni i drudzy w jednym Duchu.”

W wersecie piętnastym jest napisane, „aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka.” Ten nowy człowiek, albo nowa rasa, jest ciałem Jezusa albo kościołem. Chciałbym zwrócić uwagę na to, że ta nowa rasa jest stworzona przez Jezusa. Jezus stwarza nową rasę, chrześcijan. Kościół jest dziełem Bożym. Nie jesteśmy w stanie sami zniszczyć rasizmu. Nie jesteśmy w stanie sami poprzez dyscyplinę utrzymać jedność w zborze. Po prostu nie jest to po ludzku możliwe. Ale kościół jest dziełem Jezusa, i to Bóg uczynił nas jednym ciałem. Więc jedność w praktyce jest możliwa. Bóg nas zmienił, mamy nową naturę, która pragnie pojednania, nie oddzielenia.

Pomyśl teraz o tym, czy jest osoba w naszym zborze, z którą nie masz jedności w praktyce. Albo może to jest Chrześcijanin, który nie jest w naszym zborze. Poproś Boga, aby okazał ci łaskę, abyś pojednał się z tą osobą w najbliższym tygodniu. Poproś Boga, aby zmienił twój stosunek do tej osoby. Staraj się znaleźć dobre cechy w jej życiu, i nie skupiać się na wadach. Staraj się poznać działanie Ducha Świętego w jej życiu. Skup się na owocach Ducha Świętego w jej życiu. Proś Boga, aby błogosławił jej przez ciebie. Staraj się zachęcać ją słowami i staraj się jej słuzyć. Najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, aby zmienić swoje serce wobec innej osoby, jest modlenie się o nią. Kiedy zaczynasz systematycznie modlić się o pewną osobę, to Bóg zmienia twoje serca wobec niej. Proś Boga, aby jej błogosławił i Bóg może używać ciebie, aby to robić.

W duchowym sensie już mamy jedność z każdym chrześcijaninem, ale w praktyce musimy walczyć o jedność. Jezus już uczynił to, co jest potrzebne, żebyśmy zwyciężyli.

„Sama wiara usprawiedliwia, ale nie wiara która jest sama!”

„Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili.”
- Efezjan 2.10

Modlę się, żeby każdy z nas by rozumiał trzy punkty w tym wersecie.

1. Jego bowiem dziełem jesteśmy. My jesteśmy nowym stworzeniem. Moment nowego narodzenia jest cudem. A ja ostrożnie używam tego słowa. Jestem świadomy, że Bóg działa nieustannie, i nie każde Jego dzieło jest cudem. Bóg spowodował pogodę jaką dzisiaj mamy, ale to nie jest cudem. Bóg spowodował, że moje serca nie przestało bić w nocy, i nie jest to cudem. To są Boże suwerenne działania, jest ich miliardy codziennie w życiu każdego z nas. Ale kiedy Bóg stworzył wszechświat „ex nihilo”, czyli „z niczego”, to jest cudem. Moment zbawienia jest cudem.
Jego dziełem jesteśmy. Stworzenie siebie jest nielogiczne. Myślenie, że spowodowałeś swoje zbawienie jest tym samym, co myślenie, że stworzyłeś siebie. Jest to nonsens. Nic nie może stworzyć siebie. My jesteśmy Jego dziełem.
Bóg stwarza swój kościół. Kościół jest dziełem Bożym. Każde indywidualne dziecko Boże jest Jego dziełem.

2. Dobre uczynki są celem zbawienia, nie przyczyną zbawienia. „stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków,” Zbawienie nie jest przez uczynki lecz dla uczynków. Uczynki musiałyby poprzedzać zbawienie, aby je powodować. Ale Paweł naucza, że uczynki idą za zbawieniem – są one przeznaczonym owocem zbawienia. Więc uczynki są wykluczone, jako przyczyna zbawienia, ale są niezbędne, jako dowód zbawienia. Reformatorzy mówili „Sama wiara usprawiedliwia, ale nie wiara która jest sama!”

3. Bóg przeznaczył dobre uczynki dla każdego zbawionego. „do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili.” Mam nadzieję, że to nauczanie będzie motywowało nas do dobrych uczynków. Jeżeli jesteś nowym stworzeniem, to Duch Święty mieszka w tobie i będzie działać przez ciebie, aby błogosławić ludzi z którymi masz kontakt. To już jest zaplanowane. To jest Boży plan nie tylko dla super-bohaterskich Chrześcijan. Każdego, kogo Bóg zbawia, Bóg stwarza w Chrystusie do dobrych uczynków. Pomóż ludziom. Służ ludziom. Kochaj ludzi. Módl się, żeby Bóg błogosławił twoje uczynki. Proś Boga, aby działał przez ciebie.

To nauczanie nie jest po to, żebyś ciągle stresował się tym, że nie wiesz, które dobre uczynki są dzisiaj dla ciebie przeznaczone. Nie przejmuj się tym. Nie czekaj na głos z nieba, aby kochać, służyć i pomagać. Wystarczy ta wiadomość, że byłeś do tego celu stworzony w Chrystusie. Byłeś w Chrystusie stworzony do dobrych uczynków.

Nasz stan po przemianie: żyjąc w Chrystusie

„ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował, i nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem - łaską zbawieni jesteście - i wraz z nim wzbudził, i wraz z nim posadził w okręgach niebieskich w Chrystusie Jezusie”
- Efezjan 2.4-6

Po pierwsze chciałbym zwrócić uwagę na trzy działania Boże w tym fragmencie. Jest napisane, że Bóg nas ożywił, wzbudził i posadził w okręgach niebieskich. Wielu teologów rozumie te trzy działania w stosunku do trzech działań Bożych wobec Jezusa. Zmartwychwstanie Jezusa, wniebowstąpienie i uwielbienie po prawicy Bożej. Ale to, co jest niesamowite, to że Paweł nie mówi o Bożym działaniu wobec Jezusa, lecz Bożym działaniu wobec nas. Bóg nas ożywił, wzbudził i posadził w okręgach niebieskich.

Bóg zmienił nasz stan w momencie przemiany. Byliśmy martwi, teraz jesteśmy żywi. Byliśmy dziećmi gniewu, czyli czekał na nas Boży sprawiedliwy gniew. Ale teraz jesteśmy w Chrystusie i czeka na nas to samo, co czeka na Jezusa. Kiedyś nie mialiśmy dostępu do Boga, teraz jesteśmy w okręgach niebieskich. Jesteśmy po prawicy Bożej i mamy dostęp do Boga nieustannie, kiedy tylko chcemy. Możemy nieustannie rozmawiać ze Stwórcą wszechświata.

Proszę zwrócić uwagę na to, że Paweł użył wyrazu „zbawienie”, jako synonimu tych trzech działań Bożych. Bóg nas ożywił, wzbudził, i posadził w okręgach niebieskich. Paweł nazywa to zbawieniem. Pamiętajcie, że zbawić oznacza uratować. W momencie, kiedy człowiek jest przyłączany do Jezusa, jest ratowany od gniewu Bożego. Bóg dalej działa ratując swoje dzieci od mocy grzechu. W tym sensie dążymy do zbawienia. Zdążamy do tego, aby być całkowicie zbawionymi od grzesznych zachowań. I pewnego dnia Bóg nas zbawi od wszelkich konsekwencji grzechu, takich jak choroby, ból i śmierć. W tym sensie czekamy na zbawienie Boże. Ale jeżeli Bóg już cię ożywił, to jest synonimem tego, że Bóg cię zbawił. Nie jest pychą, aby powiedzieć, że jesteś zbawiony. Od czego? Od gniewu Bożego.

Paweł naucza, które cechy Boże powodują zbawienie grzeszników od słusznej kary. Boże działania są spowodowane przez Boże miłosierdzie, Bożą miłość i łaskę. „ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował, i nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem - łaską zbawieni jesteście” Postaram się zdefiniować te trzy cechy Boże.

Miłosierdzie oznacza, że Bóg nie karze nas karą, na którą zasłużyliśmy. Bóg w swoim miłosierdziu zaplanował sposób, jak może nas nie ukarać i jednocześnie być sprawiedliwym. Jego planem jest, aby ukarać Jezusa zamiast nas. W tym fragmencie jest napisane, że Bóg jest „bogaty w miłosierdzie.” Czyli chociaż przez ostatnich kilka tysięcy lat miliardy ludzi korzystało z miłosierdzia Bożego, to wiele z niego zostało aż do dzisiaj i wystarczy żebyś ty także z niego korzystał.

Łaska oznacza, że Bóg daje coś dobrego, na co nie zasłużyliśmy. Jedną z cech Bożych jest, że Bóg daje, kiedy nie zasługujemy na dary. Kiedy zasługujemy na wieczną śmierć, Bóg z powodu swojej łaski, daje nam wieczne życie. Zasłużyliśmy na karę, ale Bóg dał nam nagrodę.

Trzecią cechą Bożą w tym fragmencie jest miłość. Bóg objawia nam, że akt zbawienia jest motywowany miłością. „Bóg tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał.” W tym fragmencie jego miłość jest opisana, jako „wielka miłość.” Boże miłość jest wielka, ponieważ potrzeba wielkiej miłości, aby kochać takich ludzi, jacy są opisani w pierwszych trzech wersetach. Wielka miłość jest potrzebna, aby kochać takich ludzi jak my.

Fakt, że zbawienie pochodzi od tych trzech cech znaczy, że Bóg nie miał odpowiedzialności, aby nas zbawić. Zbawienie pochodzi z Bożego miłosierdzia, łaski i miłości. Bóg nie musi zbawić nikogo z nas. Bóg byłby całkowicie sprawiedliwy, gdyby nie zaplanował zbawienia. Jeżeli podobałoby się Bogu, aby zbawić jedną osobę, to byłoby więcej niż musi zrobić. Jeżeli podobałoby się Bogu, aby zbawić dzięsięć osób, to byłoby więcej niż musi zrobić. Dziwilibyśmy się wtedy Jego miłości, miłosierdziu i łasce, że zbawia ludzi, którzy buntowali się przeciwko Niemu. Jeżeli podobałoby się Bogu, aby zbawić tysiąc osób, to byłoby o wiele więcej niż musi zrobić.

Ale Jan tak pisał o tym co będzie w przyszłości, „Potem widziałem, a oto tłum wielki, którego nikt nie mógł zliczyć, z każdego narodu i ze wszystkich plemion, i ludów, i języków, którzy stali przed tronem i przed Barankiem, odzianych w szaty białe, z palmami w swych rękach. I wołali głosem donośnym, mówiąc: Zbawienie jest u Boga naszego, który siedzi na tronie, i u Baranka.”
Bóg w swojej miłości, miłosierdziu i łasce zbawi tysiące tysięcy niegodnych grzeszników.

Miłość czy Strach?

Proszę zwrócić uwagę na kolejność nauczania Pawła. W pierszych trzech rozdziałach listu do efezjan Paweł opisuje Boże błogosławieństwa wobec nas. A w ostatnich rozdziałach jak mamy się zachowywać w świetle Bożej dobroci wobec nas. Najpierw Bóg nas kochał i okazał nam łaskę, a potem zaczęliśmy dla Niego żyć. Naszą motywacją jest wdzięczność za jego błogosławieństwa wobec nas. Naszą motywacją jest miłość do kochającego Ojca.

Często ludzie chodzą do kościoła i słyszą, „zrób te cztery kroki a wtedy Bóg będzie ci błogosławić.” Albo, „zrób te siedem kroków, a wtedy Bóg będzie ci błogosławić.” Widzisz, że jest odwrotnie niż nauczał Paweł. Takie nauczanie przegapia fakt, że Bóg już nas pobłogosławił, jeżeli jesteś Bożym dzieckiem to już posiadasz wszelkie błogosławieństwo niebios.

Paweł w tym liście wymienia Boże błogosławieństwa wobec swojego kościoła. Bóg nas wybrał, przeznaczył, odkupił, adoptował, odpuścił grzechy, dał nam mądrość i wstrzemięźliwość, zapieczętował, ożywił i pojednał nas ze sobą. W świetle tego wszystkiego, my mamy iść i kochać innych.
Powody, dlaczego coś czynimy są bardzo ważne w Bożych oczach. Kochamy, ponieważ Bóg najpierw nas kochał. Przebaczamy, ponieważ Bóg najpierw nam przebaczył. Służymy, ponieważ Jezus najpierw służył nam. Dajemy, ponieważ Bóg najpierw dał nam.
Nie jesteśmy posłuszni Bogu, aby zasłużyć na przyszłe zbawienie. Bóg nas zbawił z łaski i teraz jesteśmy mu posłuszni z miłości.
Niektórzy ludzie myślą, że największą motywacją na świecie jest strach. Czyli myślą, że Chrześcijanie będą najbardziej posłuszni Bogu, kiedy ciągle będą się bać, że stracą zbawienie. Ale jest większa motywacja niż strach. Największa motywacja jest miłość. Kiedy Bóg daje nam wszelkie błogosławieństwa niebios od razu, od momentu nowego narodzenia, to umożliwia służbę przez miłość. Już nie służymy mu, aby dostać nagrodę, bo wszystko jest już nam dane. Służymy z miłości.
Dlatego Bóg daje nam wszystko w momencie nowego narodzenia z łaski, żebyśmy nie musieli służyć mu z strachu. Bóg już „nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios,” żebyśmy nie musieli służyć mu za nagrody, lecz żebyśmy mogli służyć mu z miłości.
Zachęcam was, aby w tym tygodniu czytać pierwsze trzy rozdziały listu do efezjan. Przez trzy rozdziały Paweł opisuje Boże działania dla nas. Nie ma tam ani jednego rozkazu. Dopiero w czwartym rozdziałe Paweł zaczyna tłumaczyć, jak Boże działanie wobec nas powinno wpływać na naszą służbę Bogu. Pierwszy werset w czwartym rozdziale zaznacza zmianę w tym liście. „Napominam was tedy ja, więzień w Panu, abyście postępowali, jak przystoi na powołanie wasze,” I potem przez następne trzy rozdziały Paweł naucza nas, aby postępować jak przystoi na nasze powołanie. Czyli skoro jesteście adoptowani, to tak przystoi postępować. Skoro Bóg was umiłował, tak przystoi postępować. Skoro Bóg was ożywił, tak przystoi postępować. Może myślisz, jeżeli tak jest, że wszystko jest nam dane z łaski od momentu nowego narodzenia, to nic nie będzie motywować Boże dzieci do posłuszeństwa. Odpowiadam, że miłość jest naszą motywacją. Kiedy człowiek zrozumie zbawienie z łaski, kiedy skosztuje dobroci Boga, to będzie kochać Boga. Miłość motywuje nasze chodzenie za Jezusem.