Nasz cel w służbie w Siedlcach

„Teraz raduję się z cierpień, które za was znoszę i dopełniam na ciele moim niedostatku udręk Chrystusowych za ciało jego, którym jest Kościół. Tego Kościoła sługą zostałem zgodnie z postanowieniem Boga, powziętym co do mnie ze względu na was, abym w pełni rozgłosił Słowo Boże, Tajemnicę, zakrytą od wieków i od pokoleń, a teraz objawioną świętym jego. Im to chciał Bóg dać poznać, jak wielkie jest między poganami bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was, nadzieja chwały. Jego to zwiastujemy, napominając i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby stawić go doskonałym w Chrystusie Jezusie; Nad tym też pracuję, walcząc w mocy jego, która skutecznie we mnie działa. Chcę bowiem, abyście wiedzieli, jak wielki bój toczę za was i za tych, którzy są w Laodycei, i za tych wszystkich, którzy osobiście mnie nie poznali, Aby pocieszone były ich serca, a oni połączeni w miłości zdążali do wszelkiego bogactwa pełnego zrozumienia, do poznania tajemnicy Bożej, to jest Chrystusa, W którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania.” - Kolosan 1.24-2.3

Jaki jest nasz cel w służbie w Siedlcach? Czytamy werset 28. „Jego to zwiastujemy, napominając i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby stawić go doskonałym w Chrystusie Jezusie.” Moją główną odpowiedzialnością jest, aby zwiastować Chrystusa, napominając i nauczając każdego człowieka, abyście stali się dojrzali w Chrystusie.

Celem Pawła jest, żeby ludzie byli doskonali w Chrystusie. Słowo doskonały to po grecku „telesio.” Oznacza: zupełny, nic nie brakujący, gotowy, dojrzały. Paweł nie tylko cierpiał, aby nieść im ewangelię. Nie tylko był zadowolony, że oni słyszeli i przyjęli ewangelię. Jego celem nie jest milion duchowych niemowląt. Lecz żeby każde z nich stało się dojrzałe w Chrystusie. To musi być mój cel wobec was. Jestem odpowiedzialny za was. Kiedy staniemy przed Bogiem, to w pewnym stopniu, to ja będę odpowiedzialny za wasz stan duchowy. Tak jak każdy nauczyciel jest odpowiedzialny za ludzi w jego zborze i każdy mąż i ojciec jest odpowiedzialny za swoją żonę i dzieci.
Jestem świadomy, że sam jestem młody i nie jestem całkowicie dojrzały w Chrystusie. Jestem świadomy, że dużo mi brakuje. Więc musimy razem wzrastać w wierze. Jest moim osobistym celem, aby wzrastać w wierze i aby prowadzić każdego z was, aby robił to samo. Nie ma wśród nas nikogo, kto już osiągnął dojrzałość, już nie musi zmierzać do celu, do nagrody w górze, do której zostaliśmy powołani przez Boga w Chrystusie Jezusie.
Więc moim celem wobec was nie jest minimum, żebyśmy tylko przyjęli ewangelię. Moim celem jest całkowita dojrzałość dla każdego.

Jak osiągnę ten cel? Co Paweł robił, aby osiągnąć ten cel? Czytam werset 25. „Tego Kościoła sługą zostałem zgodnie z postanowieniem Boga, powziętym co do mnie ze względu na was, abym w pełni rozgłosił Słowo Boże.” To postanowienie Boże, żeby Paweł stał się sługą kościoła niosło ze sobą odpowiedzialność, aby w pełni rozgłosić Słowo Boże. To, co Paweł miał robić dzień po dniu, tydzień po tygodniu, aby realizować swój cel – to w pełni rozgłosić Słowo Boże. Nic się nie zmieniło przez ostatnie dwa tysiące lat. Aby realizować ten cel w dwudziestym pierwszym wieku w Siedlcach, ja także muszę „w pełni rozgłosić Słowo Boże.” W wersecie 28 Paweł pisze to samo innymi słowami, „Jego to zwiastujemy, napominając i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby stawić go doskonałym w Chrystusie Jezusie.” Aby stawić ludzi dojrzałych w Chrystusie, trzeba zwiastować Jezusa, napominać i nauczać.
Muszę działać na trzy sposoby, zwiastować, napominać i nauczać. Najtrudniejsze z nich dla mnie osobiście jest napominanie. Jest dla mnie trudne zwracanie ludziom uwagi, kiedy jest grzech w ich życiu, kiedy są nieodpowiedzialni, kiedy są samolubni, kiedy są niewierni. Ale jeżeli mamy osiągnąć cel dojrzałości, potrzebne będzie nie tylko nauczanie, lecz także osobiste napominanie.
Proszę zwrócić uwagę na to, co Paweł zwiastował. „Jego zwiastujemy.” Czytam opis apostołów z księgi dziejów apostolskich, „I nie przestawali na każdy dzień w kościele i po domach nauczać i opowiadać Jezusa Chrystusa.” (Dz.Ap. 5:42)
Apostołowie opowiadali Jezusa Chrystusa. Jest możliwe, aby przeczytać Biblię od deski do deski 100 razy, studiować ją przez 70 lat i jeszcze nie całkowicie rozumieć bogactwo ewangelii. Ale jest także prawdą, że małe dziecko może zrozumieć i przyjąć ewangelię. Ponieważ treść ewangelii jest taka: my jesteśmy grzesznikami, którzy potrzebują zbawiciela, a Jezus jest jedynym zbawicielem, który może nas uratować.

To, co głosimy jest proste, „potrzebujesz ratunku, tylko Jezus może cię uratować, ufaj Jezusowi.” Małe dziecko może to zrozumieć. Jednocześnie możemy to studiować cały życie i ciągle dziwić się Bożą miłością.
Jest moim pragnieniem, żebyście słyszeli to samo ode mnie każdej niedzieli, „ufaj Jezusowi.” Możemy przesadzać w wielu rzeczach, ale nie możemy za dużo mówić o Jezusie. Jest niemożliwe, aby za bardzo skupić się na Jezusie.

Czytamy pierwsze trzy wersety drugiego rozdziału, „Chcę bowiem, abyście wiedzieli, jak wielki bój toczę za was i za tych, którzy są w Laodycei, i za tych wszystkich, którzy osobiście mnie nie poznali, Aby pocieszone były ich serca, a oni połączeni w miłości zdążali do wszelkiego bogactwa pełnego zrozumienia, do poznania tajemnicy Bożej, to jest Chrystusa, W którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania.”

Wszystkie skarby mądrości i poznania są w Chrystusie. Wszelka mądrość jest w Chrystusie. Musimy rozumieć, jak wszystko w tym wszechświecie działa w oparciu na stosunek do Jezusa. Możesz studiować małżeństwo przez całe swoje życie i jeżeli nie rozumiesz małżeństwa w stosunku do Jezusa, to nic nie rozumiesz o małżeństwie. Możesz studiować papugi przez 50 lat i jeżeli nie rozumiesz roli papugi w stosunku do Jezusa, to nic nie rozumiesz o papugach.
Wszystkie skarby mądrości i poznania są w Chrystusie. Więc to, co ja mam robić w mojej służbie tutaj w Siedlcach, to zwiastować Jezusa. Jeżeli dobrze poznamy Jezusa, poznamy wszystkie skarby mądrości i poznania.
Wiec będę zwiastować Jezusa, żebyście stali się dojrzali w Chrystusie. To jest moja praca.

Kazanie ktory nie wywyższało Jezusa

W zeszłym tygodniu miałem okazję słuchać kazania, ktόre mnie zachęciło do głoszenia kazań, wywyższających Jezusa ponieważ to kazanie nie wywyższało Jezusa. Nie powiem nazwiska osoby głoszącej kazanie, ale powiem co on powiedział i czego my możemy się z tego nauczyć. Powiedział, że życie Chrześcijańskie jest podobny do budynku. Każdy budynek potrzebuje czterych ścian, aby być stabilny i także są cztery ściany życia chrześcijanskiego. Albo inaczej można mόwić że są cztery filary życia Chrześcijanskiego.

1. modlitwa
2. czytanie Biblii
3. społeczność z wierzącymi
4. świadectwo

Może teraz pytasz, czemu to jest takie niedobre kazanie? Cieszę się, że pytasz. Odpowiem wam. Po pierwsze ponieważ to jest całkiem wymyślone i w ogόle nie pochodzi z Biblii. Kiedy prorok Boży stoi i otwiera Biblię, to on powtarza za Bogiem. To jest poważna odpowiedzialność. On ma mόwić coś ze Słowa Bożego. Bόg nigdy nie objawił nam, że są cztery filary życia Chrześcijanskiego. Możemy równie dobrze powiedzieć, że jest ich osiem albo dwa. Możemy wymyśleć inne filary jak upamiętanie, chrzest i wieczerza Pańska.

Jeszcze nie omόwiłem głόwnego problemu kazania. Głόwnym problem jest to, że to kazanie zasłania ewangelię. On stanął i powiedział: „zrόb cztery rzeczy i będziesz miał stabilne życie chrześcijańskie”. To jest religia.

Chrześcijanstwo mόwi „nie jesteś w stanie prowadzić życia chrześcijanskiego.”
Religia głosi, „zrόb.”
Chrześcijanstwo głosi, „Jezus czynił wszystko za ciebie.”
Religia głosi, „staraj się.”

Można robić te cztery rzeczy; modlić się, czytać Biblię, mieć społeczność i dawać świadectwo, a jednak żyć wiecznie w piekle. Miliony osób to pseudo Chrześcijanie, ktόrzy robią te cztery rzeczy a nawet o wiele więcej, a będą potępieni.

Nie ty budujesz fundamentu życia chrześcijańskiego lecz Bόg. To co zmieni grzesznika na Chrześcijanina to odrodzenie. To jest Boże działanie. Jesteśmy zależni od Ducha Świętego, ktόry daje życie.

Niech Bόg chroni mnie od takiego nauczania. Nie chcę żeby ludzie wychodzili z nabożeństwa czując, że muszą oni ciężej pracować aby podobać się Panu. Chcę żeby za każdym razem kiedy głoszę Słowo Boże aby wywyższać Jezusa tak, żeby ludzie pragnęli zbliżyć się do Niego.

Apostołowie nie głosili, „rόb dobre rzeczy.” Lecz głosili, „Jezus jest Panem.”
Głośmy Jezusa.

Nauczanie ktόre wywyższa Jezusa

Bardzo się cieszę, że miałem okazje w tym tygodniu słuchać kilku kazań mówionych przez kaznodziei Bożych. Rzadko mam okazję słuchać nauczań osobiście. Używam i-tunes aby słuchać kilku kazań tygodniowo, ale to nie jest to samo co zaangażowanie w nabożenstwo z innymi wierzącymi i wspólne czytanie Bożego Słowa. Jedno z kazań zachęciło mnie do głoszenia kazania, ktόre wywyższa Jezusa Chrystusa. Jednak słuchałem także jednego kazania, ktόre zachęcało mnie, aby nigdy tak nie głosić. Najpierw opowiem o tym dobrym kazaniu.

Miałem przywilej, aby słuchać dwóch kazań brata Mariana Biernackiego. Moje serce radowało się jak siedziałem i słuchałem jak on wywyższył Jezusa. Marian jest człowiekiem ciepłym i dowcipnym, bardzo łatwo jest go słuchać, nie używa on swoich zdolności aby zwrόcić uwagę na siebie, lecz aby zwrόcić uwagę słuchaczy na Jezusa Chrystusa. Pierwsze kazanie Mariana było na temat uświęcenia. Powiedział, że jesteśmy na wczasach i jest pόżno wieczorem, więc nie będziemy potrzebować dużo energii ani skupienia aby zrozumieć to co on będzie do nas mόwić. Powiedział, że będzie tłumaczyć uświecenie w krόtkiej formie, podzieli się z nami pewnym skrόtem.

Wtedy powiedział, że bez wątpienia celem życia Chrześcijanina jest stawanie się świętym jak Bόg jest świety. Jesteśmy stworzeni na obraz Boga i mamy zdążać do tego, aby stać się podobnymi do Boga (Jezusa).

Ale problemem jest to, że my jesteśmy grzesznikami i nie jesteśmy w stanie stać się świętymi. Swiętość jest dla nas niemożliwa, więc ten cel jest dla nas nieosiągalny.

Trzeci i najważniejszy punkt jest taki, że Jezus jest święty i przez społeczność z nim to Jego świętość będzie nas zmienić. To, że my nie możemy uświęcić się, ale uświęcenie jest możliwe kiedy my zbliżymy się do Jezusa i obecność Jezusa nas zmieni.

Bόg nie planował, żebyśmy osiągali świętość przez staranie się, lub własną dyscyplinę.

My potrzebujemy Jezusa.

Drugie kazanie brata Mariana także był tłumaczone jako skrόt albo klucz, aby nie błądzić. Zaczynał od długiego wstępu mόwiąc o tym, że zwierzęta są znane z powodu charakterystycznych cech – np. sowa jest mądra, świnie są brudne, lis jest sprytny, a owca jest głupia. Wtedy powiedział, że Bόg mόwi, że my jesteśmy jak owce. To fakt, ludzie łatwo błądzą. Wielu ludzi nie wie, że błądzą i nie szukają pomocy. Jednak niektόrzy szukają mądrzejszej osoby aby ich prowadziła. To nie jest rozwiązanie problemu, ponieważ wtedy zamiast jednej błądzącej owcy dwie owce błądzą razem. Wielu ludzi robi to co wszyscy inni robią. Tak jak owce chodzą ze stadem. To też nie jest rozwiązanie - całe stado będzie błądzić. Owce potrzebują Pasterza.

Jezus jest Dobrym Pasterzem. Jedyny sposόb aby nie błądzić w życiu jest zbliżenie się do pasterza. Faktem jest, że owca może błądzić na łące. Ale Biblia mόwi, że nasza sytuacja jest o wiele bardziej niebezpieczna, Jezus posyła nas jak owce wśrόd wilkόw. Więc jeżeli nie będziemy trzymać się blisko Pasterza, to nie ma dla nas nadziei. Obojętne ile książek czytasz, na ile konferencji chodzisz, jaki dobry jest twόj nauczyciel, jeżeli nie trzymasz się pasterza będziesz błądzić i umrzesz.

To potrzebujemy Jezusa.

To są dwa przykłady Biblijnego nauczania. Nauczanie, ktόry jest z Biblii i nauczanie, ktόre wywyższa Jezusa. Cała Biblia mόwi o Jezusie. Niech Boży kaznodzieje w Polsce głoszą dobrą nowinę o Jezusie.

Kazania i Kaznodzieje (część 3)

Dzisiaj znowu chciałbym dzielić się z wami fragmentem książki „Kazanie i Kaznodzieje” pisany przez Dr. Martyn Lloyd-Jones. Dr. Lloyd-Jones był lekarzem, ktόry zrezygnował z praktyki lekarskiej, aby zostać pastorem.

„ ...Pozwόlcie, że zatrzymam się przy tym na chwilę. Na świecie istnieje wile organizacji i sposobόw, ktόre mają pomόc w rozwiązaniu problemόw ludzkości. Zaliczyłbym do nich organizację medyczne, programy rządowe, religie, a nawet sekty, psychologię, rόżne dziedziny nauki i organizację polityczne. Wszystkie one mają nieść pomoc, ułatwiać ludziom egzystencję, łagodnić ich cierpienia i problemy, a przede wszystkim zapewnić im harmonię i radość w życiu. Taki jest cel ich powstanie i nie można negować korzyści płynących z ich istnienia. Na podstawie faktόw możemy z całą pewnością stwierdzić, że czynią wiele dobrego. Umiejętnie radzą sobie z tymi problemami, ale nie potrafią rozwiązać fundamentalnego problemu, o ktόrym tutuaj już wspomnieliśmy.

Co więcej, kiedy zrobią wszystko, co jest w uch mocy i kiedy kościόł podejmując się podobnych działań zrobi wszystko, co tylko możliwe, podstawowy problem człowieka nadal pozostaje nierozwiązany. Ośmielę się więc sformułować wstępną tezę, że nadrzędnym celem istnienia kościoła nie jest ani edukowanie ludzi ani uzdrawianie ich ciała czy psychiki ani też zapewnianie im szczęścia. Posunę się nawet do stwierdzenia, że nie jest nim także to, aby stali się dobrzy. Wszystko to stanowi integralną część zbawienia i kiedy kościόł wypełnia swoje podstawowe zadanie, w nieunikniony sposόb edukuje ludzi, daje im wiedzę i informacje, zapewnia im szczęście, czyni ich lepszymi niż byli kiedyś. Usiłuję jednak dowieść, że to nie te rzeczy są najważniejszym celem istnienia kościoła. Podstawową jego troską ma być przywrόcenie człowiekowi właściwej relacji z Bogiem i pojednanie go z Nim.

Pozwόlcie, że posłuże się ilustracją z dziedziny medycyny. Wyobrażmy sobie człowieka, ktόry leży na łόżku i odczuwa silny bόl w okolicy brzucha. Załόżmy, że przychodzi do niego lekarz, ktόry jest badzo miłym i wrażliwym człowiekiem. Nie lubi on, kiedy ludzie cierpią, kiedy odczuwają bόl. Postanawia więc, że złagodzi bόl swojego pacjenta. Potrafi to zrobić. Może dać mu zastrzyk z morfiny lub innych środkόw, ktόre przyniosą mu niemal natychmiastową ulgę. Powiecie zapewne, że nie ma w tym nic złego. To bardzo pożyteczne i dobre działanie, ponieważ pacjent czuje się lepiej, jest szczęśliwy i nie cierpi. Powiedziłbym jednak, że w przypadku lekarza takie zachowanie jest niemal rόwnoznaczne z popełnieniem przystępstwa. Łagodząc objawy bez odkrycia prawdziwej ich przyczyny lekarz wyświacza pacjentowi złą przysługę. Symptomy sygnalizują istnienie choroby i z tego powodu są bardzo cenne. Kiedy się je bada i podąża ich śladem, odkrywa się dolegliwość, ktόra spowodowała, że się pojawiły. Łagodząc objawy bez poznania prawdziwej ich przyczyny, wyrządza się pacjentowi krzywdę, ponieważ daje mu się chwilowe ukojenie i fałszywą nadzieję, że wszystko jest w porządku. Ale to nieprawda, ponieważ ulga jest tylko chwilowa, a choroba rozwija się nadal. Jeżeli okazałoby się, że mamy do czynienia z ostrym zapaleniem woreczka żόłciowego, to im szybciej go usuniemy tym lepeij. Natomiast jeżeli podamy pacjentowi środki uśmierzające bόl, bez odkrycia prawdziwej jego przyczyny, możemy doprowadzić do powikłań w postaci wrzodόw, czy nawet czegoś gorszego.

Rolą kościoła i jego zwiastowania, w ktόrym nikt nie może go zastąpić, jest wyodrębnienie radykalnych problemόw i zajęcie się nimi w radykalny sposόb. To szczegόlne i wyjątkowe zadanie kościoła. Nie jest on jedną z wielu organizacji; nie konkuruje z sektami, nie wspόłzawodniczy z innymi religiami, nie staje do zawodόw z psychologami ani rόżnego rodzaju instytucjami społecznymi czy politecznymi. Kościόł, to coś zupełnie wyjątkowego i szczegόlnego, i tylko on może zająć się tą pracą.”

Kazanie i Kaznodzieje (część 2)

Dzisiaj znowu chciałbym dzielić się z wami fragmentem książki „Kazanie i Kaznodzieje.”

„Pod wieloma względami najbardziej interesujące stwierdzenie znajdujemy jednak w szόstym rozdziale Dziejόw Apostolskich, gdzie mowa jest o wielkim kryzysie, jaki pojawił się w życiu pierwszego kościoła. Nie znam innego fragmentu, ktόry rόwnie bezpośrednio nawiązywałby do jego obecnego stanu i kondycji, a jednocześnie wyjaśniał, co jest jego głόwnym zadaniem. Istota problemu zawiera się w pierwszych dwόch werseteach: „A w owym czasie, gdy liczba uczniów wzrastała, wszczęło się szemranie hellenistów przeciwko Żydom, ze zaniedbywano ich wdowy przy codziennym usługiwaniu. Wtedy dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów, rzekło: Nie jest rzeczą słuszną, żebyśmy zaniedbali słowo Boże, a usługiwali przy stołach.”
To z pewnością jedno z najbardziej interesujących i ważnych stwierdzeń. Jakie było zadanie kościoła? Pojawił się realny problem w postaci greckich wdόw, ktόre nie tylko były wdowami, ale znajdowały się w potrzebie. Należało im zapewnić pożywienie. Był to problem społeczny, być może częściowo także polityczny, ale z pewnością dotkliwy i naglący problem społeczny. Z całą pewnością rola chrześcijańskiego kościoła i jego przywόdcόw polegała na zareagowaniu na tak palącą potrzebę. Jak można w ogόle myśleć o zwiastowaniu, kiedy ludzie głodują, znadują się w potrzebie i cierpią? Na tym właśnie polegała prόba, jakiej został poddany pierwszy kościόł, ale apostołowie kierowani i natchnieni Duchem Świętym, pod wpływem nauki jaką otrzymali i zadanie postawionego przez ich Pana, dostrzegli niebezpieczeństwo tej sytuacji i powiedzieli: „Nie jest rzeczą słuszną, żebyśmy zaniedbali słowo Boże, a usługiwali przy stołach.” To nie byłoby właściwe. Przystając na to, nie wypełnilibiśmy swego poselstwa. Naszym zadaniem jest zwiastowanie Słowa, to jest najważniejsze, „my pilnować będziemy modlitwy i służby Słowa.”
Mowa tu o priorytetach ustalonych raz na zawsze. Na tym polego misja kościoła, podstawowy cel działanie jego przywόdcόw – ludzi, ktόrzy mają być autorytetem. Nic nie powinno ich od tego odwieść, bez względu na to jak ważny byłby to powόd lub jak wielka potrzeba. Tak brzmi bezpośrednia odpowiedź na fałszywe nauczanie i wspόłczesne błędne poglądy na ten temat.

Przedstawiłem zaledwie zarys tego zagadnienia w Nowym Testamencie. Znajduje jednak ono potwierdzenie w historii kościoła. Spoglądając na nią z lotu ptaka, przyznamy z pewnością, że okresy upadku kościoła zawsze wiązały się z malejącym znaczeniem zwiastowania. Co zwykle jest zwiastunem początku reformacji lub przebudzenia? Odnowa zwiastowania. Nie tylko nowe zainteresowanie zwiastowaniem, ale zupełnie nowy rodzaj zwiastowania. Odrodzenie się zwiastowania zawsze stanowiło zapowiedź wielkich wydarzeń w historii kościoła. A kiedy ma miejsce reformacja lub przebudzenie, wόwczas zasze mamy do czynienia z prawdziwie wspałniałym zwiastowaniem. Tak było na początku istnienia kościoła, jak opisuje Dziejόw Apostolskich i tak samo było po reformacji protestanckiej. Luter, Kalwin, Knox, Latimer, Ridley – wszyscy oni byli wielkimi kaznodziejami. W siedemnastym wieku rzecz miała się podobnie. Pojawili się Purytanie i inni. W wieku osiemnastym wielkimi kaznodziejami byli: Jonathan Edwards, Whitefield, bracia Wesley, Rowland i Harris. To była epoka wielkiego kaznodziejstwa. Gdziekolwiek następuje reformacja lub przebudzenie, należy się go spodziewać.”

Kazanie i kaznodzieje

Czytałem w tym tygodniu książkę „Kazanie i kaznodzieje” napisaną przez Dr. Martyna Lloyda Jonesa. Mocno polecam tę książkę, a także inne dzieła Jonesa ktόry można kupić przez wydawnictwo „Legatio.” Oto kilka fragmentów.

„Podstawowym powodem, dla ktόrego zgodziłem się na przygotowanie tych wykładόw jest to, że głoszenie kazań uważam za największe, najwspanialsze i najbardziej chwalebne powołanie, do ktόrego można być przeznaczonym. Jeżeli miałbym coś jeszcze do tego dodać, to powiedziałbym bez wahania, że dzisiaj najbardziej naglącą potrzebą kościoła chrześcijańskiego jest prawdziwe zwiastowanie, a jeśli stanowi ono największą i najbardziej naglącą potrzebę w kościele, to jest rόwnież największą potrzebą w świecie.

... na nabożenstwach coraz więcej czasu poświęca się na elementy rozrywkowe – wykorzystuje się filmy i wprowadza większą ilość pieśni. Czytanie Słowa i modlitwa uległy znacznemu skrόceniu, ale więcej czasu poświęca się śpiewanie. W zborze pojawiły się osoby odpowiedzialne za prowadzenie uwielbienia, ktόre odpowiadają za śpiew i stworzenie odpowiedniej atmosfery. Często jednak tworzenie atmosfery zajmuje tyle czasu, że potem brakuje go, aby w tej atmosferze wygłosić kazanie! To także przyczyniło się do spadku znaczenia zwiastowania.
Na domiar złego pojawi się zwyczaj mόwienia świadectw podczas nabożeństw. Interesującym wydaje się to, że w miarę jak głoszenie kazań traciło na znaczeniu, kaznodzieje coraz częściej zachęcali ludzi do dzielenia się świadectwami, zwłaszcza, gdy byli ludzie znani i wpływowi. Ich zdaniem miało to wzbudzić zainteresowanie ewangelią i zachęcić do jej słuchania. Jeżeli znasz admirała, generała lub kogokolwiek z jakimś tytułem; gracza baseball, aktor lub aktorkę, gwiazdę filmową, piosenkarza lub kogoś sławnego, namόw ich do złożenia świadectwa. Według powszechnej opinii ma ono znacznie większą wartość niż kazanie i wyjaśnianie prawd ewangelii. Czy zauważyliście, że wszystkie te rzeczy określiłem mianem „rozrywki”? Moim zdaniem właśnie do niej się zaliczają. Ale to rozrywkę wybrał kościόł, kiedy odwrόcił się od zwiastowania Słowa Bożego.

...wszystko to w najlepszym wypadku ma znaczenie drugorzędne, jeśli w ogόle ma jakieś znaczenie, a podstawowym zadaniem kościoła i chrześcijańskiego pastora jest zwiastowanie Słowa Bożego.”

Uwielbiamy Boga przez zwiastowanie Słowo Bożego.

Bόg powołał nas aby głosić Jego słowo

Co mόwię wam w ciemności, opowiadajcie w świetle dnia; a co słyszycie na ucho, głoście na dachach. -Mat. 10:27
I rzekł im: Idąc na cały świat, głoście ewangelię wszystkiemu stworzeniu. - Mar. 16:15
iż nas Bóg powołał, abyśmy im zwiastowali dobrą nowinę. - Dz.Ap. 16:10

Zwiastowanie Słowa Bożego jest najważniejszą odpowiedzialnością pastora. Boże Słowo ożywia, wykrywa błędy, naucza, poprawia, jest mieczem, ktόrego Duch Święty używa żeby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany.

Odpowiedzialnością pastora jest autorytatywne głoszenie Bożego Słowo bez przeproszenia. Boże słowo stoi w wielkim kontraście do świata i kiedy jest głoszone powoduje starcia. Autorytatywne kazanie są coraz mniej popularne w naszym świecie.

Żyjemy w czasie zwanym postmodern. W naszych czasach tolerancja jest bardziej cenna niż prawda. Ludzie chwalą pastorów, ktόrzy są tolerancyjni, a potępiają pastorów, ktόrzy zwiastują Słowo Boże autorytatywnie. Dialog jest popularnym tematem. Zamiast kazania modniejsze są rozmowy.

Niestety jesteśmy świadkami jak świat wpływa na kościόł. Kazania są coraz krόtsze, więcej czasu jest poświęcane na śpiewanie, dzielenie się osobistym świadectwem i na inne rzeczy, albo w czasie wspόlnego zgormadzenia nie ma w ogόle kazania. Zamiast kazania jest teatralne przedstawienie, pastor prowadzi rozmowę, albo występ. Wszystkie te rzeczy mogą mieć swόj miesce na wspόlnych gromadzeniach, lecz nie mogą zastąpować autorytatywnego kazania z Bożego Słowa.

Bόg używa zwiastowania Swego Słowa po to, aby zbawić grzesznikόw i udoskonalić jego dzieci. Jeżeli pastor wiernie głosi Boże Słowo nie będzie podobać się wszystkim ludziom, lecz jeżeli nie będzie głosił Bożego Słowa wtedy pastor nie będzie podobał się Bogu.
Niech Bόg powoła wielu pastorόw w Polsce aby wiernie i autorytatywnie głosili Jego Słowo